Να και μία, εύσχημη για τους οφθαλμούς τουλάχιστον, είδηση: κρήνες στην Αθήνα. Νερό τρεχούμενο και δροσερό. Θυμάμαι, αλλά δεν είναι καλό πράγμα οι αναμνήσεις πάντοτε, πριν από σαράντα χρόνια [γι’ αυτό δεν είναι καλό πράγμα] στη Ρώμη· όπου και να στεκόσουν έρρεε δημόσιο το νερό, δροσίζοντας και αποκαθαίροντας (;) πολίτες της Ρώμης αλλά και επισκέπτες.
Ηταν μια ωραία εικόνα -μεταμόρφωνε το τοπίο, το ομόρφαινε, του έδινε, μαζί με τους διψώντες και τους λουόμενους, μια ξεχωριστή θεατρικότητα. Παιδιά έπαιζαν με τους πίδακες και φωνασκούσαν ζωηρά. Κίνηση, χαρά, ζωή, ευθυμία. Αλλά τι άλλο είναι το νερό παρά ζωή; Χωρίς αυτό δεν θα υπήρχαμε.
Είμαστε ταγμένοι στο νερό. Ανήκουμε στο νερό. Είμαστε νερό. Ολος ο πλούτος ο ορυκτός μέσα μας, στο νερό κολυμπάει· απ’ αυτόν παίρνει δυνάμεις και γίνεται πράξη και πνεύμα το σώμα -σε μητρικά νάματα κολυμπάμε επί εννέα μήνες, τι άλλο θα ήμασταν;
Να μη φτιάξουν τις κρήνες, όμως, για να μη λογοδοτήσουν για το ξεπούλημα του δημόσιου νερού σε αρπακτικές πολυεθνικές -μην προσπαθήσουν να ρίξουν στάχτη στα μάτια των καταναλωτών, παραπλανώντας Ελληνες και ξένους επισκέπτες και αποπροσανατολίζοντάς τους.
Είναι ικανοί για όλα και θα έλεγα καπάτσοι στο να κάνουν το άσπρο μαύρο και τούμπαλιν. Βέβαια, η παιδεία των πολλών δεν επιτρέπει εύχυμες ανατάξεις και επίδειξη φροντίδας εκ μέρους όλων για τη διατήρηση της ομορφιάς [της καθαριότητας]. Εξυπακούεται καλή χρήση των κρηνών, όπως επίσης για το κάθε τι: τη γλώσσα, το κινητό τηλέφωνο, τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, την άσκηση εξουσίας από όποιον καταγίνεται με δαύτη.
Διαβάζω ότι στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος [1879] η Αθήνα μετρούσε πενήντα πέντε κρήνες και επί δέκα χρόνια αυξάνονταν έως ότου η αμερικανική ΟΥΛΕΝ πήρε την εμπορική εκμετάλλευση και οι κρήνες εξαφανίστηκαν -μην πάθουμε τα ίδια μετά σχεδόν ενάμιση αιώνα. Εχουμε χάσει και τα πηγάδια μας από όπου οι κοινότητες έπιναν και πότιζαν και τους κήπους τους -το εμπόριο και η ανάπτυξη δεν επιτρέπουν πλέον την τρυφερή χρήση του νερού.
Να τις δούμε, λοιπόν, τις βρύσες στην πρωτεύουσα, να τις καμαρώσουμε, να τις απολαύσουμε, σωματικά κυρίως, και όσο μπορούμε να τις προστατεύσουμε. Δεν ξέρω αν κανείς έχει αντιρρήσεις για την τοποθέτησή τους, εάν αρνείται την ελεύθερη ροή του νερού. Να τις δει σαν το ύδωρ του Θαλή, που το πίστευε αρχή των πάντων -να πάει εκεί και να στοχαστεί [αυτό δεν είναι μεγαλοστομία μήτε μεγαλοπρέπεια -κάθε φορά που ξεκουράζεται ο άνθρωπος στοχάζεται είτε το ξέρει είτε όχι, είτε το θέλει είτε όχι].
Σαν μικρές Καρυάτιδες να τις αντικρίσουμε -μάλλον διολισθαίνουμε στη μεγαλοστομία αλλά καθόλου δεν πειράζει· οι ωραίες ειδήσεις θέλουν και ωραία αντιμετώπιση, μη χαθούν μες στον καθημερινό βομβαρδισμό άλλων ασήμαντων και δεν μπορέσουμε να τις συγκρατήσουμε.
Απολέσαμε πηγάδια, ποτάμια, λίμνες· ας κερδίσουμε το νεράκι των κρηνών της πρωτεύουσας. Οταν ανοίγει μια βρύση χαμογελούν οι κορυφές των βουνών και αγάλλεται ο υδροφόρος ορίζοντας. Αυτά τα διαπιστώνει κανείς όταν ζει με τα νερά, όταν ξέρει ότι ζει μες στα νερά.
