Για την πολιτική και το πνεύμα

Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στις κινήσεις και τις αποφάσεις της νέας κυβέρνησης· λογικό. Υπάρχει εντούτοις και η καθημερινότητα, οι δυσκολίες επιβίωσης, το τραγικό της κρίσης. Ποτάμια δακρύων εξακολουθούν να ρέουν, ήχοι αναστεναγμών να δονούν την ατμόσφαιρα. Δειλά δειλά όμως η φυσιολογία ενθρονίζεται στο βασίλειο του αυτονόητου. Το κακό παραγκωνίστηκε. Κακό: ραγιαδισμός και αυταρχισμός, επικράτεια του χρήματος και του life style, ο φιλελευθερισμός ως μόνη λύση φιλοσοφίας και διακυβέρνησης· η ολιγαρχικότης, των πολιτικών κομμάτων, η (μόνη) αλήθεια της αγοράς, το τραπεζικό σύστημα πάνω απ’ όλα, το φτηνό γούστο, οι παλαβομάρες των υμνητών του Μνημονίου.

Η παραγκώνιση του κακού δεν σημαίνει ότι δεν εξακολουθούμε να υποφέρουμε ή ότι πεινάμε λιγότερο, φτιάχνει όμως τη διάθεση των πολλών ακριβώς διότι είμαστε αντιμέτωποι με την ωμή αλήθεια και όχι με τις πλάνες και τα μαγνάδια της εξουσίας, μιας εξουσίας σκληρής, αυταρχικής κι απάνθρωπης (αστυνομικής-φορολογικής-δικαστικής-τηλεοπτικής).

Ευτυχώς να λέμε, διότι οι ψυχοβιολογικές ορμές είχαν αρχίσει να διεκδικούν τον τόπο τους μέσα στην ορθολογιστική κοινωνία (του μίσους και των ανισοτήτων). Ανά πάσα στιγμή μπορούσαν (οι ορμές) να τα τινάξουν όλα στον αέρα δι’ ασήμαντον αφορμήν [από ένα στραβό χαμόγελο ή βλέμμα, από ένα αντικανονικό προσπέρασμα στους δρόμους, από μια (χαμένη) σειρά προτεραιότητας στον φούρνο της γειτονιάς και πολλά ακόμη ευτελούς σημασίας και ενέργειας].

Ο κίνδυνος αυτός δεν έχει εκλείψει ακόμη, κάπως, όμως, έχει απομακρυνθεί από την ελπίδα που διοχέτευσε η νέα κυβέρνηση. Η τελευταία οφείλει να θυμάται πάντα τη σκοτεινότητα του μύχιου και την ικανότητα αυτού του μύχιου να φέρνει στην επιφάνεια στοιχειακές υπαρξιακές αντιπαραθέσεις με απρόβλεπτα, πάντα, αποτελέσματα. Τα στελέχη της είναι εξαναγκασμένα να λαμβάνουν υπόψη τον κατακερματισμό της δημόσιας σφαίρας και την άθλια ζωή των ιδιωτών.

Καλά τα δικαιώματα και οι ατομικές ελευθερίες, να ’χουν όμως υπόσταση, διαφορετικά καταντούν πολιτικοφιλοσοφικά φληναφήματα, που μπορούν κάλλιστα να παρεξηγηθούν ή παρερμηνευθούν. Λέμε. Απαιτούνται, άρα, άμεσες θεσμικές και, παρακαλώ, πολιτισμικές ρυθμίσεις, ώστε να εξοριστούν οι σεισμογενείς αντιθέσεις λογικής και παραλόγου, να σταματήσει ο ανίερος διαχωρισμός σε θύτες και θύματα, πατρίκιους και πληβείους, χαμένους κι επιτυχημένους. Και τότε ίσως αρχίζαμε να μιλάμε σοβαρά για το τι πραγματικά σημαίνει μια κυβέρνηση να είναι αριστερή.

Να μη φωτίζονται οι τρύπες της νύχτας με ξένα πούρα ή βρεγμένα σπίρτα αρχαίων μονοπωλίων. Εντάξει, όλα του γάμου (αριστερής κυβέρνησης με την κοινωνία) δύσκολα, αλλά έτσι λέει το ήθος της Δημοκρατίας, έως ότου τουλάχιστον φανούν στη ζωή όλων τα αυτοδιευθυνόμενα κοινά των ανθρώπων. Το τελευταίο είναι μια ιστορία που θα τη συναντήσουμε πολύ σύντομα, έξω από τσαρλατανισμούς μετανεωτερικών, μεταμαρξιστών και διαφόρων μελετητών της πολιτικής και του ιδίου του πνεύματος. Είναι βέβαιο ότι πραγματικά κάτι αλλάζει και στην πολιτική και στο άπλωμα του πνεύματος.