Μεταφέρω την κατακλείδα άρθρου με τίτλο «Φαρισαίοι» του γεραρού δημοσιογράφου Γεωργίου Λεονταρίτη στην εφημερίδα «Νέα Εγνατία» (28/6/2017), που εκδίδεται καθημερινά στην Καβάλα: «Οταν η οικονομική κρίση του 1929 χτύπησε και την Ελλάδα ανακλαστικά, ο Βενιζέλος αγωνίστηκε να σώσει τη δραχμή. Και μιλώντας στην Κοινωνία των Εθνών (σ.σ.: πρόδρομο του ΟΗΕ), είπε στους Ευρωπαίους:
Εάν εσείς οι μεγάλοι και ισχυροί δεν θέλετε να μου δώσετε τα μέσα για να συμμορφώσω τα οικονομικά της χώρας μου, τότε θα φέρετε εσείς και όχι εγώ την ευθύνη για ό,τι επακολουθήσει.
Εγώ δεν είμαι πλέον εις θέσιν να πληρώνω και θα σταματήσω τας πληρωμάς μου προς εσάς, διότι εσείς οι δούλοι των τραπεζιτών της Ευρώπης δεν έχετε κανένα δικαίωμα να προηγηθείτε των άλλων υποχρεώσεων που έχει η πατρίς μου…”. Αυτά είπε ο Ελ. Βενιζέλος. Αλλά εκείνος ήταν ΗΓΕΤΗΣ…
Λάβρος κατά της κυβέρνησης· δεν διστάζει μάλιστα να τη χαρακτηρίσει ως τη χειρότερη που έχει εμφανιστεί από την εποχή του Καποδίστρια! Αποκαλεί άχρηστο και ανίκανο τον υπουργό Τόσκα, που «έχει αφήσει ολόκληρες περιοχές, όπως το Μενίδι, στην ασυδοσία κακοποιών στοιχείων, που σκοτώνουν κόσμο», εκτιμά δε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ μάς ωθεί σε εμφύλιο. Σε εμφύλιο, όμως, οδηγούμεθα και από την εμμονή του εξωνημένου πολιτικού κόσμου να παραμένουμε μέσα στο ευρωπαϊκό θηριοτροφείο, ασχέτως αν οι “εταίροι” έχουν στόχο τους να μας αφανίσουν ως έθνος».
Σε άλλο σημείο προειδοποιεί (ήπια) και προτείνει:
«Να προσέξουν όλοι αυτοί, διότι η λαϊκή αγανάκτηση έχει φουντώσει και εξελίσσεται σε τσουνάμι, που θα παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του. Ο Αλέξης Τσίπρας ας βρει επιτέλους το θάρρος να παραιτηθεί. Πρόδωσε εκείνους που κάποτε τον εμπιστεύθηκαν, έκανε το αχαλίνωτο ψεύδος πολιτική του και κατέστρεψε την Ελλάδα. Απέτυχε σε όλα. Είναι ένοχος εθνικής τραγωδίας.
Οι ξένοι πάτρωνες, που τον χρησιμοποίησαν για να περάσουν τα σχέδιά τους, τώρα τον κοροϊδεύουν και τον εκβιάζουν ακόμα περισσότερο. Εφθασε στο χείλος της αντεθνικής και αντιδημοκρατικής αβύσσου. Δεν μπορεί να είναι “τσιφλικούχος” της Ελλάδος. Οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι οι πολιτικοί άνδρες δεν μειώνονται όταν παραιτούνται. Το αντίθετο: Ανεβαίνουν στην εκτίμηση των ψηφοφόρων. Δείχνουν ότι δεν είναι “καρεκλοκένταυροι”».
Είναι να απορεί κανείς – δεν βλέπουν εκεί στην κυβέρνηση τι πραγματικά συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία ή θεωρούν ότι τα μέλη της είναι κουρασμένα και απογοητευμένα και άρα ανίκανα να προκαλέσουν ρωγμή στη «συνοχή» της; Οπως και να ’χουν τα πράγματα, ας ευχόμαστε να μην πάει κάτι στραβά, διότι άντε μετά να ξαναβρούμε τον ίσιο δρόμο – και με τι κουράγιο…
Εντάξει, να ορθωθεί λόγος σαν του Βενιζέλου κομμάτι δύσκολο· οι πολιτικοί του εικοστού πρώτου αιώνα έχουν πολύ ελαφρά κίνητρα, εδώ και παντού στον κόσμο είναι μαριονέτες, άλλοι προστάζουν τις κινήσεις τους και αυτοί υπακούουν χωρίς να λένε λέξη. Πάει η πυγμή, πάει η οξύνοια, πάει -κυρίως- το σθένος. Η οικονομία επικράτησε της πολιτικής (και του πολιτισμού)· τέλος.
