Ανθρωποι ξαπλωμένοι μαζί στο απαλό γρασίδι, κοντά σ’ ένα ρυάκι, κάτω από τα κλαδιά ενός πανύψηλου δέντρου δροσίζουν το σώμα τους, χαρούμενα και ανέξοδα· ο καιρός χαμογελά και η εποχή του χρόνου γεμίζει λουλούδια και ευωδιές το καταπράσινο λιβάδι. Κάθε τι φυσικό το αποκτά κανείς εύκολα ενώ το μάταιο δύσκολα.
Τα λιτά φαγητά μάς δίνουν την ίδια ηδονή με τα πλούσια γεύματα όταν έχει εξαλειφθεί όλος ο πόνος της έλλειψης. Ψωμί και νερό δίνουν τη μεγαλύτερη ηδονή όταν προσφερθούν σε κάποιον που τα έχει ανάγκη. Η αυτάρκεια μέγιστο αγαθό, όπως και η απαλλαγή από τον πόνο στο σώμα και στον νου.
Υπάρχει ένα σημείο (ψηλά κάπου στα δώματα του νου και της φρόνησης) στο οποίο ενθρονίζονται μερικοί άνθρωποι, όπως λ.χ., ο Επίκουρος.
Από εκεί έριχνε το βλέμμα του στους ανθρώπους και τους έβλεπε να περιπλανιούνται άσκοπα και να χάνουν τον δρόμο τους, καθώς αναζητούν έναν τρόπο ζωής -να συναγωνίζονται στην εξυπνάδα, να προσπαθούν να ξεπεράσουν ο ένας τον άλλον σε κοινωνική θέση, να μοχθούν μέρα και νύχτα καταβάλλοντας τεράστιες προσπάθειες για να φτάσουν στην κορυφή του πλούτου και να αποκτήσουν τα πάντα.
Και αναφωνούσε: «Δύστυχα πνεύματα, τυφλές ψυχές! Σε τι βαθύ σκοτάδι και σε πόσο μεγάλους κινδύνους σπαταλιέται αυτή η μικρή ζωή».
Η δικαιοσύνη; Ενα είδος συμβολαίου να μη βλάπτουμε και να μη μας βλάπτουν («Κύριαι Δόξαι»)· η δικαιοσύνη δεν είναι κάτι που υπάρχει από μόνο του (καρφί για τη θεωρία του Πλάτωνα που υποστήριζε την αυτόνομη ύπαρξη ηθικών αξιών).
Μεγαλύτερη ηδονή η εξάλειψη του πόνου, διότι ο πόνος είναι αποδιοργάνωση της φυσικής δομής. «Ολα τα ζωντανά πλάσματα (Διογ. Λαέρτιος, 10, 132) από τη στιγμή της γέννησής τους χαίρονται με την ηδονή και αποφεύγουν τον πόνο από φυσική παρόρμηση και χωρίς να σκεφτούν».
Είμαστε γενετικά προγραμματισμένοι να αναζητούμε αυτό που θα μας προκαλέσει ηδονή και να αποφεύγουμε αυτό που θα προκαλέσει πόνο;
Πάνω απ’ όλα η φρόνηση -απ’ αυτήν πηγάζουν όλες οι αρετές· δεν είναι δυνατόν να ζει κανείς ευχάριστα χωρίς να ζει συνετά, ηθικά και δίκαια, ούτε να ζει συνετά, ηθικά και δίκαια χωρίς να ζει ευχάριστα.
Αξιοσημείωτο το σημείο που είχε κατακτήσει ο Σάμιος φιλόσοφος -πού να βρεθεί χώρος σήμερα να καλλιεργήσουμε κήπους σαν τον δικό του; Ελεγε ο Ρωμαίος Σενέκας: «Να ενεργείς πάντα σαν να σε βλέπει ο Επίκουρος».
Μπορούμε να διώξουμε φόβους και ανασφάλειες που έχουν κυριεύσει το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας; Να εξοριστεί το βαθύ σκοτάδι που καλύπτει τη μικρή αυτή ζωή; Μόνο άμα ξεριζωθούν άρρωστοι εγωισμοί και κομματικοί φανατισμοί -λέμε τώρα…
