Nέες δυνάμεις

Χρειάζονται νέες πολιτικές δυνάμεις να εμφανιστούν στον τόπο, τέτοιες που: αδιάκοπα ανασχηματίζουν το κακό σε καλό, επιτρέπουν στις ιδέες να ανθίζουν και να ωριμάζουν, αποτρέπουν στα αγριόχορτα της θλίψης και της αθυμίας να ξεμυτίσουν. Τότε εμφανίζονται νέοι ήλιοι· ο κάθε ένας από μας αποκτά τη δική του οντότητα, τον δικό του ηλιόφωτο εσωτερικό κόσμο.

Αυτό που χρειάζονται οι πολίτες δεν είναι οι ρητορείες, οι ανακολουθίες και τα ψεύδη των πολιτικών εκπροσώπων, που διασπείρουν φρούδες ελπίδες.

Αυτό που χρειάζονται είναι μια καινούργια δικαιοσύνη· κι ένα καινούργιο σύνθημα. Και καινούργια νοοτροπία, νέα, αμόλυντα μυαλά. Υπάρχει ένας κόσμος που, πάση θυσία, πρέπει να ανακαλυφθεί· το ήθος δεν έχει εξαφανιστεί, απλώς έχει επικαλυφθεί από τη σκοπιμότητα και τα συμφέροντα.

Μια μικρή παράφραση τα ανωτέρω από μια παράγραφο (289) της «Χαρούμενης Επιστήμης» του Νίτσε που δείχνει μόνο την αγωνία να ξεφύγουμε από το τέλμα ιδεών και δικαιοσύνης. Το θέμα είναι να μοιραζόμαστε με άλλους τη χαρά και όχι τη θλίψη· μπουχτίσαμε από την τελευταία.

Οπως παραφουσκώσαμε από ψευδείς υποσχέσεις και «εκρηκτικές» αντιφάσεις των εκπροσώπων των «σωτήρων» του έθνους. Ποιος το περίμενε ότι η Αριστερά θα διέπρεπε στους ελιγμούς και τα τερτίπια αστών και συντηρητικών ώστε να διατηρήσουν την εξουσία τους.

Θα πει κανείς τι δουλειά έχει η Αριστερά με την εξουσία και θα ‘χει δίκιο. Η πρώτη παλεύει για την εξαφάνιση της δεύτερης και για την εγκαθίδρυση του αυτεξούσιου των κοινωνιών. Τώρα κατάντησε να την υπηρετεί, με μεγάλη μαεστρία, παρακαλώ· τη ζηλεύουν ακόμη και οι αντίπαλοί της -τέτοια προσαρμοστικότητα και τόσο σαν έτοιμη από καιρό…

Για ποιες νέες δυνάμεις γίνεται λόγος όταν όλα γύρω έχουν καταρρεύσει, όταν η νοοτροπία μας (απειθάρχητοι, ατίθασοι, ανυπάκουοι -αλλά εντέλει ραγιάδες!) παραμένει αλώβητη και λάμπουσα στην καθημερινότητα;

Ενας αριστερός λ.χ. δεν μιλάει (στα τηλεοπτικά παράθυρα) στη μούρη του συνομιλητή του· δυστυχώς αποδεικνύεται ότι το κάνει καλύτερα κι εμείς βεβαίως δεν καταλαβαίνουμε γρυ -ή μήπως εκεί αποσκοπούν; Ποιος σεβασμός αλλά και ποια αισθητική;

Χρειάζονται, ναι, νέες δυνάμεις αλλά πού ‘ν’ τες; Από πού θα ξεπηδήσουν; Από ποια σχολεία και από ποιον πολιτισμό, από ποιον σεβασμό στη ζωή και το κάλλος; Εάν δεν υπάρχει τίποτε θετικό, τότε τι;

Ελλοχεύει λοιπόν ο κίνδυνος να εμφανιστεί το νέο με αποκρουστική μορφή, επιθετικό και ανέλεγκτο -και ποιος τότε θα το τιθασεύσει όταν όλοι σχεδόν είναι απογοητευμένοι (κυρίως από τη διακυβέρνηση της Αριστεράς), αδρανείς και παραιτημένοι;

Δεν λέει να κλείσει και η αξιολόγηση, να δούμε ποια θα είναι η επόμενη μέρα· θα καρποφορήσουν τα δέντρα ή θα στέκουν γυμνά και άσχημα; Θα βγουν ξανά μικροί ήλιοι ή θα επικρατήσει σκοτάδι; Θα ζήσουμε ή δεν θα ζήσουμε;