Τα ταρατατζούμ των Παγκόσμιων Ημερών δεν προσφέρουν πλέον τίποτα στην υπόθεση της δημοκρατίας – είναι περισσότερο υποκρισία παρά έναυσμα για εγρήγορση και καταπολέμηση των ανισοτήτων και της αδικίας· λόγια που εκστομίζονται αγέρωχα από επίσημα κυβερνητικά χείλη ανά την υφήλιο και εικόνες στις τηλεοράσεις τάχα μου υπέρ των αγώνων των γυναικών για πλήρη απελευθέρωση από φαλλοκρατικές αντιλήψεις και συμπεριφορές.
Εάν δεν εκπολιτισθεί ο άνθρωπος (γυναίκες και άντρες), οι διακρίσεις και οι ανισότητες θα αναλάμπουν στο καπιταλιστικό στερέωμα και θα προκαλούν ρίγη αποστροφής στην ευαισθησία και τη συγκίνηση αλλά και στην ομορφιά.
Η τηλεοπτική τούτη λάμψη είναι σκυθρωπή και πένθιμη, η διαιώνιση του εγκλήματος των πολιτικών συστημάτων – οι βιασμοί συνεχίζονται, οι ανισότητες θριαμβεύουν, οι γυναίκες παραμένουν θύματα της βίας του πολέμου, του σπιτιού τους και της εργασίας τους.
Ανεπούλωτη φαίνεται τούτη η πληγή του πολιτισμού και του ανθρωπισμού, την οποία έχουν εγχαράξει πάνω τους οι εξουσίες εδώ και χιλιάδες χρόνια με την ανοχή των ανδροκρατούμενων κοινωνιών και τη βούλα των εθνικών Συνταγμάτων, τουλάχιστον ώς τις αρχές του εικοστού αιώνα για τις περισσότερες δυτικές «δημοκρατίες».
Ηθελα, όμως, να πω και το εξής: Η βίαιη συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος απέναντι στις γυναίκες είναι γεγονός και υποκρίνονται όσοι ισχυρίζονται ότι η «ισότητα» έχει καθιερωθεί με νόμο του κράτους· συμβαίνει εντούτοις αυτή η εμπόλεμη κατάσταση να έχει μεταφερθεί στην καθημερινότητα αρκετών ζευγαριών, με θλιβερά πολλές φορές αποτελέσματα για την υγεία και τον πολιτισμό.
Είναι κρίμα για την ανθρωπότητα που δεν σεβάστηκε ό,τι πιο όμορφο και «ιερό» κοσμεί την ατμόσφαιρα της οικουμένης, το προσμειδίαμα της ζωής, την κυοφορούσα εννοείται θηλυκή ύπαρξη, τη θεσπέσια αιωνιότητα του γέλιου και του φωτός.
Σφριγώντα όντα οι γυναίκες, εύγραμμα και ρωμαλέα, που εμφυσούν την κραυγή της ζωής, μέσα από αναθάλλουσες και παλλόμενες σάρκες, στον τόπο και την ιστορία, στον χώρο και τον χρόνο.
Πραγματικά κρίμα να ευτελίζονται και να ταπεινώνονται τα γυναικεία σώματα και πολλοί από μας να σφυρίζουμε αδιάφορα ή να καμωνόμαστε ότι δεν συμμετέχουμε σ’ αυτή τη βαρβαρότητα, σ’ αυτή τη χυδαιότητα και να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας ότι συμμεριζόμαστε τάχα τον αγώνα τους, ότι φροντίζουμε να τοποθετούνται σε περίοπτη θέση τα δικαιώματά τους στις συνταγματικές δέλτους και λοιπά χλιαρά για το σθένος και τον νου μας (ή μήπως μας βολεύει, εμάς τους αρσενικούς, η διατήρηση του πατέρα-αφέντη);
Παρ’ όλα αυτά η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας μάς υπενθυμίζει στο βάθος ότι οφείλουμε άπαντες να φροντίζουμε να καλλιεργούμε αμέτρητους κήπους του Επίκουρου, εκεί όπου τα φύλα σέβονταν και αγαπούσαν το ένα το άλλο.
