Βροντάει ο Ολυμπος, αστράφτει η Γκιώνα

Εχει την πλάκα του και θα μπορούσες να ξεκαρδιστείς στα γέλια αν τα πράγματα δεν ήταν σοβαρά και για τη χώρα και για το πολιτικό σύστημα. Αναφέρομαι στη ρητορική και τα επιχειρήματα της κυβέρνησης, της αντιπολίτευσης και ορισμένων μέσων ενημέρωσης.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να μας πείσει πως τα δύο πολυνομοσχέδια που πέρασαν στη Βουλή θα είναι λιγότερο επώδυνα απ’ όσο φανταζόμασταν, ότι εξάντλησε όλες τις δυνατότητες που είχε στο πλαίσιο της συμφωνίας που έχει υπογράψει ώστε να αναδίδουν άρωμα κοινωνικής δικαιοσύνης και αν οι ρυθμίσεις για το χρέος είναι ευνοϊκές, θα βγούμε σύντομα στις αγορές. Θα ήταν καλύτερα για την κλονισμένη αξιοπιστία της να απέφευγε τέτοιου τύπου βαρύγδουπες εκφράσεις.

Η τεχνητή αισιοδοξία δεν θεραπεύει τη μελαγχολία που επικρατεί στο ακροατήριο και το στελεχικό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ. Η αντίφαση είναι προφανής και είναι απορίας άξιον πώς δεν την αντιλαμβάνονται έμπειροι παράγοντες της κυβέρνησης και του κόμματος: αν το συγκεκριμένο μνημόνιο προσφέρει ευκαιρίες για μια πολιτική με αριστερό πρόσημο, γιατί συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι είναι προϊόν εκβιασμού και πραξικοπήματος;

Από την άλλη πλευρά, με έκπληξη διαπιστώνεις ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ορισμένοι δημοσιολόγοι ασκούν κριτική στην κυβέρνηση που δεν διαφέρει ούτε στις λεπτομέρειές της από την κριτική που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στο σχήμα Σαμαρά-Βενιζέλου όταν ήταν στην αντιπολίτευση, φορτωμένος με αυταπάτες και επαναστατικό βολονταρισμό.

Εχουμε και λέμε: «Με τα μέτρα της κυβέρνησης έρχεται η πλήρης καταστροφή. Η λέξη Αρμαγεδδών είναι πολύ χλομή για να περιγράψει αυτό που θα συμβεί στη χώρα.

Με το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων ξεπουλιέται κοψοχρονιά η δημόσια περιουσία. Ανευ προηγουμένου απώλεια εθνικής κυριαρχίας. Οι γύπες των διεθνών αγορών θα φάνε τις σάρκες μας. Ωμός νεοφιλελευθερισμός. Ο Τσίπρας υποκλίνεται στον Σόιμπλε και τη Μέρκελ. Στο σκαμνί οι ολετήρες».

Και καλά να τα λένε αυτά το ΚΚΕ, η ΛΑ.Ε., η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και όσοι αισθάνονται προδομένοι από τον συμβιβασμένο ΣΥΡΙΖΑ και συμπεριφέρονται σαν απατημένοι(ες) σύζυγοι που θέλουν να πάρουν εκδίκηση για την απιστία.

Να τα λένε όμως η Δεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο πρώην πρωθυπουργός Αντ. Σαμαράς, η Δημοκρατική Συμπαράταξη, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και εκείνοι οι δημοσιολόγοι που δεν είχαν βγάλει κιχ την περίοδο που τα αγαπημένα κόμματά τους εφάρμοζαν με ενθουσιασμό προγράμματα εξίσου, αν όχι περισσότερο, σκληρά;

Δεν χωνεύεται. Λίγο ακόμη και θα βγουν στο βουνό ενωμένοι κατά της δωσιλογικής κυβέρνησης και των ξένων κατακτητών (Ευρωπαίοι και ΔΝΤ) που διαφεντεύουν τη χώρα και στηρίζουν τον Κουίσλιγκ πρωθυπουργό.

Με την αισθητική θα έχουμε ένα πρόβλημα -δεν μπορούμε να φανταστούμε καλοζωισμένους αστούς με απεριποίητες γενειάδες και κομψευόμενες κυρίες με σταυρωτά φυσεκλίκια να ανεβαίνουν τραγουδώντας αντάρτικα τραγούδια στις πλαγιές της Μουργκάνας- αλλά πού θα πάει, θα συνηθίσουμε.

Ανάγωγα

Τελικώς, το πλεονέκτημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ποιότητα και το παρελθόν των αντιπάλων του, κυρίως της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ωστόσο αυτό το πλεονέκτημα δεν είναι μακράς διάρκειας, έχει ημερομηνία λήξεως.