Διοικείς μια χώρα καθημαγμένη που δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της χωρίς έξωθεν βοήθεια, που βρίσκεται σε καθεστώς επιτροπείας από θεσμούς οι οποίοι υποδύονται τους αλληλέγγυους, αλλά είναι σκληροί, δογματικοί, φανατικοί και μνησίκακοι.
Δεν έχεις plan Β είτε γιατί δεν μπορείς, είτε γιατί δεν θέλεις, είτε γιατί δεν πιστεύεις πως, ακόμη κι αν καταφέρεις να το επινοήσεις, θα είναι για το καλό της πατρίδας αν εφαρμοστεί.
Οι πολίτες στην πλειονότητά τους δεν δείχνουν διατεθειμένοι να μπουν στην περιπέτεια μιας μετωπικής σύγκρουσης και παρά τις σοβαρές ενστάσεις τους για την πορεία της συλλογικότητας στην οποία ανήκει η χώρα, παρά τον θυμό τους για την κατάσταση που βιώνουν, δεν ζητούν επιστροφή στο παρελθόν.
Ταυτοχρόνως δηλώνεις ότι δεν πρόκειται να φυγομαχήσεις και να εγκαταλείψεις την ευθύνη διαχείρισης στους προηγούμενους ή σε οικουμενικά σχήματα και ότι δεν επιθυμείς εκλογές γιατί είναι νωπή η λαϊκή εντολή που έχεις λάβει.
Σταθμίζοντας λοιπόν τα παραπάνω και επειδή είσαι λόγω των συνθηκών μια κυβέρνηση ευάλωτη στους εκβιασμούς και ταυτοχρόνως γνωρίζεις από πρώτο χέρι ώς πού μπορούν να φτάσουν οι συνομιλητές σου για να σε ταπεινώσουν, πρέπει να υπολογίζεις τις δυνάμεις σου και να παίρνεις υπόψη σου τους συσχετισμούς.
Οι λεονταρισμοί, οι κορόνες ηρωισμού, οι μεγαλοστομίες και οι βολονταρισμοί δεν θα μακροημερεύσουν. Οταν θα έρθουν σε επαφή με την εχθρική πραγματικότητα, θα καταρρεύσουν και θα σε εκθέσουν στους πολιτικούς αντιπάλους σου, οι οποίοι είναι ιδιοτελείς και καιροφυλακτούν, κυρίως όμως σ’ αυτούς που σε εμπιστεύτηκαν. Ετσι δεν μπορείς να βάζεις κόκκινες γραμμές όταν δεν είσαι σίγουρος ότι διαθέτεις την ισχύ να τις υπηρετήσεις πάση θυσία.
Οταν ξεκίνησε η συζήτηση για το ασφαλιστικό, η κυβέρνηση είχε δύο πολύ σοβαρά πλεονεκτήματα.
- -Κόμματα και πολίτες θεωρούσαν ότι και Μνημόνιο να μην υπήρχε θα έπρεπε να δρομολογηθούν βαθιές τομές, διαφορετικά το σύστημα δεν θα γινόταν βιώσιμο. Η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό ήταν προετοιμασμένη για επώδυνες λύσεις, υπό την προϋπόθεση ότι θα έβλεπε την κυβέρνηση να καταβάλλει συντονισμένες προσπάθειες για να εξαφανίσει τις εστίες κακοδαιμονίας και να μοιράσει δίκαια τα βάρη.
- -Τα παλιά κόμματα εξουσίας δεν ήταν σε θέση να παίξουν ρόλους τιμητών γιατί είχαν λερωμένη τη φωλιά τους (διαφθορά, κακοδιαχείριση, λεηλασία των αποθεματικών, χαριστικές ρυθμίσεις στην εργοδοσία, σκανδαλώδεις πρακτικές που ευνόησαν την εργατική αριστοκρατία και την κομματική πελατεία τους, PSI). Αρα η επιθετική κριτική τους και οι πομπώδεις αντιπολιτευτικοί λόγοι τους δεν θα είχαν απήχηση.
Αντί λοιπόν η κυβέρνηση να αξιοποιήσει αυτήν την κατάσταση, θεώρησε σκόπιμο να οχυρωθεί πίσω από την κόκκινη γραμμή «καμία μείωση στις συντάξεις, κύριες και επικουρικές», με το σωστό όντως σκεπτικό ότι οι συντάξεις έχουν μειωθεί 12 φορές και το αποτέλεσμα αυτής της επιλογής ήταν καταστροφικό και για τα εισοδήματα και για την οικονομία γενικότερα (τροφοδοτήθηκε ο φαύλος κύκλος της ύφεσης). Μόνο που λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο. Η θέση της, την οποία παρουσίασε μάλιστα ως αδιαπραγμάτευτη, βρήκε ισχυρή αντίσταση.
Στην αναμέτρηση ανάμεσα στο δίκαιο αίτημα της κυβέρνησης και στον λουστραρισμένο κυνισμό των δανειστών το ποια πλευρά κατίσχυσε φάνηκε πολύ σύντομα. Από το «καμιά μείωση στις κύριες και τις επικουρικές» πέρασε στο «καμιά μείωση στις κύριες».
Οι επικουρικές (τμήμα τους) έπεσαν υπέρ βωμών και εστιών. Για κάποιο διάστημα επέμεινε σ’ όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να δεχτεί καμία μείωση στις κύριες συντάξεις με τα γνωστά και οικονομικά ορθά επιχειρήματα.
Την επίσημη άποψη των θεσμών για το επίμαχο ζήτημα δεν την ξέρουμε, όπως δεν ξέρουμε αν έχουν ενιαία θέση, ωστόσο οι διαρροές για την αρνητική στάση του ΔΝΤ πύκνωναν και μας έκαναν να υποψιαζόμαστε τα χειρότερα.
Και τη Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου έρχεται ο ίδιος ο πρωθυπουργός στη συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου (Star) να μας πει ότι το βασικό μέλημα της κυβέρνησής του είναι να προστατευτούν οι χαμηλές και οι μεσαίες συντάξεις μέχρι 1.200 ευρώ, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο (δεν το είπε ρητά, αλλά προέκυψε από τα συμφραζόμενα) να υπάρξουν μειώσεις απ’ αυτό το ποσό και πάνω. Νέα αναδίπλωση, κι αυτή τη φορά από τα πιο επίσημα χείλη.
Και αναρωτιέσαι: Δεν θα μπορούσε η κυβέρνηση να μην είναι τόσο απόλυτη στην πρώτη φάση, αφού γνώριζε με ποιους είχε να κάνει; Δεν θα μπορούσε να πει το αυτονόητο, αυτό δηλαδή που λέει σήμερα, ότι πρώτος στόχος της είναι να μη θιγούν τα χαμηλά και τα μικρομεσαία στρώματα των συνταξιούχων και να επιβαρυνθούν, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, όσοι αντέχουν;
Στην πολιτική όταν προσπαθείς να ευχαριστήσεις τους πάντες, ενώ δεν εξαρτάται από σένα, το πιθανότερο είναι να δυσαρεστήσεις τους περισσότερους. Αλλους γιατί θα κληθούν να πληρώσουν, ενώ τους είχες διαβεβαιώσει πως θα το αποφύγουν και άλλους γιατί παραβίασες την κόκκινη γραμμή σου.
