Στον δρόμο για τη Δαμασκό

«Σαούλ, Σαούλ, τι με διώκεις;», ακούσθηκε βροντερή η φωνή του Κυρίου από τον φανατικό διώκτη των χριστιανών και ξυλουργό από την Τύρο της Συρίας, που αργότερα πέρασε στην Ιστορία ως Απόστολος Παύλος.

Ενα χρόνο μετά την ανατροπή του Ασαντ, ο Τραμπ διαπιστώνει ότι η φωνή του δεν εισακούεται από τον Ερντογάν και τον Νετανιάχου, οι οποίοι φιλοδοξούν να χειραγωγήσουν τις εξελίξεις στη Συρία με κυρίαρχο ερώτημα εάν τα νέα σύνορα Ισραήλ – Τουρκίας θα χαραχτούν βόρεια των υψωμάτων του Γκολάν ή αν θα ακολουθήσουν τη χάραξη της σημερινής μεθοριακής γραμμής.

Πιστοποιεί τα παραπάνω μια μη αντιστρέψιμη διολίσθηση προς μια γενικευμένη σύγκρουση των δύο σημαντικότερων συμμάχων των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή; Ή μήπως πρόκειται για επικοινωνιακό πυροτέχνημα ακραίας δραματοποίησης μιας ήδη εκρηκτικής συγκυρίας, εν όψει της συνάντησης Τραμπ – Νετανιάχου την προσεχή Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2025 στο Μαρ-α-Λάγκο στη Φλόριντα;

Ο εξ απορρήτων του Ερντογάν και αρθρογράφος της Γενί Σαφάκ, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, θυμίζει ότι μέχρι το 1918 η Ιερουσαλήμ ήταν πρωτεύουσα επαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι στη Μέση Ανατολή, καθώς το Ισραήλ έχει βάλει βέτο στην παρουσία τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στη Γάζα και στον Λίβανο και ταυτόχρονα απαγορεύει στη Δαμασκό να πάρει μέτρα που θα θέτουν υπό αμφισβήτηση την ντε φάκτο απόσχιση, υπό την προστασία των ΗΠΑ, της Κουρδικής Βορειοανατολικής Συρίας, ενώ την ίδια στιγμή, υπό την προστασία των προωθημένων μονάδων του ισραηλινού στρατού μια παρόμοια κατάσταση τείνει να διαμορφωθεί στις περιοχές των Δρούζων.

Ενα χρόνο μετά την «άλωση» της Δαμασκού, η Τουρκία του Ερντογάν προσπαθεί να βρει μια θέση στον ήλιο της Συρίας.

Μέχρι στιγμής έχει πυροδοτήσει μια ευρύτατη συσπείρωση όλων όσων βλέπουν να απειλούνται ζωτικά τους συμφέροντα από μια ενδεχομένη μετατροπή της Συρίας σε σουνιτικό προτεκτοράτο της Τουρκίας.

Η Συρία πριν από έναν χρόνο έμοιαζε με ένα ώριμο φρούτο που έπεσε μετά από έναν βρόμικο πόλεμο που κήρυξε ως υπεργολάβος της Δύσης ο Ερντογάν, ο οποίος αδυνατεί να ανανεώσει την ανάθεση έργου.

Θλιβερό και άδοξο τέλος για τον ηγέτη που φαντασιώθηκε τον εαυτό του ως νέο Σαλαντίν και σουλτάνο Σελίμ τον τρίτο.