Μετά την είσοδο των δυνάμεων του Μάο στο Πεκίνο το 1949 ξέσπασε στις ΗΠΑ μια οξύτατη διαμάχη που συνοψιζόταν στο ερώτημα «ποιος έχασε την Κίνα».
Σήμερα, την επομένη των εκλογών στη Μολδαβία, η νίκη των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι η Μόσχα θα γυρίσει σελίδα, αποδεχόμενη ότι έχασε την ευκαιρία να κατοχυρώσει μια προνομιακή επικυριαρχία στο Τσισινάου. Το Κρεμλίνο έχει κατ’ επανάληψη καταστήσει σαφές πως οι θέσεις του για την Ουκρανία ισχύουν για όλες τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες.
Συμμετρικά η Δύση αντιμετώπιζε ως ένα μπλοκ την Ουκρανία, τη Μολδαβία και τη Γεωργία.
Ούτε το Κρεμλίνο ούτε ο Λευκός Οίκος έχουν λόγο αυτή τη στιγμή να αυτοπαγιδευτούν σε μια διαμάχη επικοινωνιακού εντυπωσιασμού για να διασκεδάσουν τις ανησυχίες ότι έχασαν ευκαιρίες για την κατοχύρωση της επιρροής τους στη Μολδαβία.
Με την κατάσταση αδιεξόδου στην προσπάθεια τερματισμού του πολέμου στην Ουκρανία να κυριαρχεί, οι δύο αντίπαλες πλευρές, το ΝΑΤΟ και η Ρωσία, μπορούν εύκολα να παρασυρθούν σε μια μαξιμαλιστική υπερπλειοδοσία σε ό,τι αφορά το καθεστώς ασφαλείας της Μολδαβίας.
Τι θα κάνει η ηγεσία της Μολδαβίας; Ολα τα βλέμματα είναι στραμμένα σε μια στενή λωρίδα γης ανάμεσα στην Ουκρανία και τη Μολδαβία: την αυτοανακηρυχθείσα το 1990 ρωσόφωνη Τρανσδνειστερία στην οποία σταθμεύουν δυνάμεις της Μόσχας. Είναι βέβαιο ότι η αναζωπύρωση από τη νέα κυβέρνηση στο Τσισινάου της αντιπαράθεσης με τη Μόσχα θα πάρει τη διάσταση περιφερειακής κρίσης, με την Ουκρανία και τη Μολδαβία να απειλούν την Τρανσδνειστερία.
Η Μολδαβία είναι ρουμανόφωνη και στην περίοδο 1920-40 ήταν επαρχία της Ρουμανίας με το όνομα Βεσσαραβία. Αν κλιμακωθούν οι πιέσεις της Μόσχας, τότε είναι πολύ πιθανόν οι νικητές των προχθεσινών εκλογών στη Μολδαβία που αυτοαποκαλούνται «φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις» να κινηθούν προς την ενσωμάτωση στη μητέρα πατρίδα Ρουμανία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.
