Πήξαμε στους καταλύτες

Ποιο συμπέρασμα μπορούμε να βγάλουμε για την υπόθεση της ανασύνθεσης της προοδευτικής παράταξης από τη συζήτηση στη Βουλή για τον προϋπολογισμό και από τις τοποθετήσεις πολιτικών παραγόντων στο συνέδριο που οργάνωσε η εφημερίδα το «Βήμα»; Το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο καταλύτης για τις εξελίξεις στον χώρο αυτό; Το ΠΑΣΟΚ (αξιωματική αντιπολίτευση έστω από σπόντα και μπροστά σε όλες τις δημοσκοπήσεις) λέει ότι αυτό θα είναι ο καταλύτης, ότι η αντιπολίτευσή του θα είναι σκληρή, τεκμηριωμένη και κοστολογημένη όπου απαιτείται και συναινετική όπου χρειάζεται. Ο πρόεδρος του κόμματος Νίκος Ανδρουλάκης αποδοκιμάζει την τοξικότητα και τον λαϊκισμό, επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ και στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Στον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν έχει καταλάβει πού βρίσκεται και δεν έχει διδαχθεί από την καθίζησή του, στον Αλ. Τσίπρα επειδή δεν νομιμοποιείται να δίνει μαθήματα αντιπολίτευσης στο ΠΑΣΟΚ, αυτός που οδήγησε το κόμμα του στη συντριβή του 2023 και έχει αρνηθεί να κάνει αυτοκριτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκφράζει την αντίθεσή του στη λογική της συναίνεσης, υποψιάζεται ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ υπηρετεί το μοντέλο του συναινετικού δικομματισμού, την καλεί να εγκαταλείψει την ήπια στάση απέναντι στο καθεστώς Μητσοτάκη και υποστηρίζει ότι αυτός θα είναι ο καταλύτης. Πήξαμε στους καταλύτες. Από την πλευρά της η Νέα Αριστερά δεν διεκδικεί ρόλο καταλύτη (δεν την παίρνει), φιλοδοξεί όμως να γίνει το κόμμα-ζιζάνιο που θα βάζει ζητήματα στη δημόσια ατζέντα και θα υποχρεώνει ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ να τοποθετούνται. Το έκανε δύο φορές τις προηγούμενες μέρες. Κριτική και στα δύο κόμματα είχαμε από τον πρόεδρο της Νέας Αριστεράς Αλέξη Χαρίτση για την απόφασή τους να υπερψηφίσουν τις αμυντικές δαπάνες.

Με βάση το σκεπτικό των δύο κομμάτων για τις αμυντικές δαπάνες, φαίνεται να έχει δίκιο ο κ. Χαρίτσης. Το ΠΑΣΟΚ διά του Μιχάλη Κατρίνη υποστήριξε: «Η εθνική μας ευθύνη επιβάλλει την ψήφιση των αμυντικών δαπανών […] Παρότι ξοδεύουμε υπέρογκα ποσά για την άμυνα, είμαστε μια χώρα-πελάτης, όχι μια χώρα-παραγωγός και αυτό υπονομεύει τη δυνατότητά μας να χαράξουμε αυτόνομη στρατηγική». Η συγκεκριμένη αναφορά οδηγεί στο «όχι» ή στην καλύτερη περίπτωση στην αποχή. Το ΠΑΣΟΚ επέλεξε το «ναι». Ο ΣΥΡΙΖΑ επισήμανε ότι ψήφισε τις αμυντικές δαπάνες αν και έχει σοβαρές επιφυλάξεις, τόσες που λογικά θα έπρεπε να τον σπρώξουν προς το «όχι» ή προς την αποχή. Προτίμησε το «ναι», αν και στο εσωτερικό του υπήρξαν προτάσεις για καταψήφιση ή για αποχή.

Κατά τον κ. Χαρίτση, η στάση των δύο κομμάτων στο θέμα των εξοπλισμών τα φέρνει πιο κοντά, αλλά απομακρύνει τη Νέα Αριστερά και από τα δύο. Μιλώντας στο Mega τη Δευτέρα το πρωί είπε: «Εχουν μια πολιτική συναίνεσης προς τη Νέα Δημοκρατία και εμείς βεβαίως, με αυτή την πολιτική, δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε. Εμείς δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με ένα κόμμα το οποίο στα στρατηγικά ζητήματα “βάζει πλάτη” στον κ. Μητσοτάκη». Επιθετική κατά του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η Νέα Αριστερά και στο θέμα της υποψηφιότητας του Χρ. Ράμμου. Επισημαίνει ότι η υποψηφιότητα Ράμμου «είχε όλα τα χαρακτηριστικά για να λάβει ευρεία υποστήριξη από τα κόμματα της αριστερής και δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Δυστυχώς, οι δυνάμεις αυτές επέλεξαν να μη συγκρουστούν με το καθεστώς Μητσοτάκη».

Μπορούμε να πούμε ότι τελείωσε μια υπόθεση πριν καλά καλά ξεκινήσει; Πρόωρο. Ας μην πάρουμε τοις μετρητοίς όσα λένε τα κόμματα που κινούνται στην ευρύτερη περιοχή της Κεντροαριστεράς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Οι ηγεσίες και των τριών κομμάτων, περισσότερο αυτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, λιγότερο του ΠΑΣΟΚ, ξέρουν ότι για να επιτευχθεί ο στόχος της αποκαθήλωσης της Δεξιάς πρέπει να βρουν τρόπους επικοινωνίας και συνεργασίας και στα στρατηγικά ζητήματα και στα επιμέρους. Το ΠΑΣΟΚ νομίζει ότι μπορεί μόνο του. Η Νέα Αριστερά αγχώνεται γιατί είναι χαμηλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να συνέλθει. Τα λόγια τούς χωρίζουν. Παροδικό φαινόμενο ή διαρκείας;

Ανάγωγα

Υπάρχουν κάποιοι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που είναι με το ένα πόδι στην Κουμουνδούρου και με το άλλο πόδι στον αέρα. Περιμένουν. Πού θα ακουμπήσουν και τα δύο πόδια τους; Αγνωστο προς το παρόν. Μην προεξοφλείτε πάντως ότι θα πάνε στο Κίνημα Δημοκρατίας. Υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια και μάλιστα πιο ζουμερά από το… κτήμα Κασσελάκη.