Ανέκαθεν στις εκλογές καλούμαστε να απαντήσουμε σε διλήμματα. Ενόψει 20ης Σεπτεμβρίου, ποιο είναι το δίλημμα που έχουμε μπροστά μας; Τσίπρας ή Μεϊμαράκης; Ή μήπως Τσίπρας και Μεϊμαράκης μαζί στην ίδια κυβέρνηση, όπως ενδεχομένως έχουν αρχίσει να καλοβλέπουν κάποιοι;
Για τα σενάρια περί μεγάλου συνασπισμού ο λόγος, τα οποία παρατηρούμε να εντείνονται και να συζητιούνται ολοένα και πιο πολύ…
Υποστηρίζουν λοιπόν ορισμένοι, δημιουργώντας με τα λεγόμενά τους συνειρμούς περί σκοπιμότητας και ιδιοτέλειας, ότι η μοναδική λύση μετεκλογικά είναι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.
«Και δείτε τι καλά που τα πάει η υπηρεσιακή κυβέρνηση, αυτή πρέπει να αποτελέσει το πρότυπο, μόνο με μεγάλο συνασπισμό λύνονται τα προβλήματα και ούτω καθεξής…» είναι μερικές από τις σχετικές απόψεις που καταγράφονται.
«Μόνο με μεγάλο συνασπισμό θα αρχίσει η συζήτηση για το χρέος», γράφουν επίσης κάποιες εφημερίδες, που επικαλούνται ευρωπαϊκές πηγές…
Παρόμοιες θέσεις ακούμε από τους τηλεοπτικούς σταθμούς αλλά και από μεγάλα διεθνή μέσα.
Πόσες πιθανότητες έχει άραγε ένα τέτοιο σενάριο και ποιους εξυπηρετεί η υλοποίησή του;
Όλα θα εξαρτηθούν από την έκβαση της αναμέτρησης, όμως το κύριο δεδομένο που καθορίζει σε αυτή τη συγκυρία την όποια εξέλιξη, είναι η κατηγορηματική άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για μια κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού.
Στον αντίποδα, στη ΝΔ μέσω του Βαγγέλη Μεϊμαράκη εμφανίζονται θετικοί, την ίδια ώρα όμως κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα ότι κατέστρεψαν τη χώρα. Πως θα γίνει να συγκυβερνάς με τους καταστροφείς, τους ψεύτες και τους πονηρούληδες δε το έχουμε καταλάβει…
Σε ό,τι αφορά τα μικρότερα κόμματα, το Ποτάμι όσο και το ΠΑΣΟΚ προκρίνουν ως μετεκλογική διέξοδο μια τέτοιου τύπου συγκυβέρνηση, ενώ οι ΑΝΕΛΛ την απορρίπτουν.
Σε αυτή τη φάση εκείνο που επιχειρείται είναι να εμφανιστούν όλα τα κόμματα ότι πρεσβεύουν ακριβώς το ίδιο και δεν έχουν καμία διαφορά μεταξύ τους, ως εκ τούτου μπορούν να συνεργαστούν.
Το μνημόνιο μπορεί να αποτελεί μια αναπόδραστη πραγματικότητα, παρ’ όλα αυτά στα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, εξακολουθούν να υπάρχουν διαφορετικές και εν πολλοίς ασύμβατες ιδεολογίες και αντιλήψεις για να υπάρξει μεταξύ τους συνεργασία.
Ο αντίλογος είναι ότι όταν η χώρα απειλήθηκε με grexit οι περισσότερες πολιτικές δυνάμεις, κυβέρνηση και αντιπολίτευση ομονόησαν στα βασικά και κάθισαν στο ίδιο τραπέζι, παρά τις υπαρκτές διαφορές τους…
Επιπλέον, υπάρχει το παράδειγμα της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ το 2012, που ελάχιστοι πίστευαν ότι θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Φυσικά, ιδιαίτερα θετικό αποτέλεσμα για την κοινωνία και τη χώρα δεν προέκυψε…
Σήμερα, περίπου 10-12 ημέρες πριν από τις εκλογές, ας μη βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα και να προεξοφλήσουμε τι θα συμβεί μετά το κλείσιμο της κάλπης. Ούτε θα πρέπει να ερμηνεύεται το μήνυμα των πολιτών στις δημοσκοπήσεις για συμμαχικά σχήματα ως μήνυμα για συνεργασίες «ό,τι να ‘ναι».
Οι συνεργασίες είναι ευπρόσδεκτες και έχουν νόημα μόνο στη βάση προγραμματικών συμφωνιών και κοινά αποδεκτών προγραμμάτων ανάμεσα στους συνεργαζόμενους για την κατεύθυνση της χώρας. Αν υπάρχει πρόσφορο πεδίο για κάτι τέτοιο και μάλιστα με προοδευτικό πρόσημο, ευχαρίστως να συζητηθεί όταν έρθει η ώρα.
Ειδάλλως, θα πρόκειται για αλλοπρόσαλλες συγκολλήσεις όχι για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την κρίση και τα μνημόνια αλλά για να βολευτούν καλύτερα και να έχουν τους αρεστούς τους στις κατάλληλες θέσεις, τα συμφέροντα εκείνα που έχουν ίδιον όφελος να προπαγανδίζουν έναν μεγάλο συνασπισμό. Απλά είναι τα πράγματα…
