To ταξίδι που μου είχες τάξει, φίλε Περικλή, τελικά το έκανες μόνος σου. ΜΟΝΟΣ, καλέ μου σύντροφε, όμως το δικό σου ταξίδι είναι πολύ πιο μακρινό από τη Σουηδία που θα πηγαίναμε μαζί για να γνωρίσεις το δεύτερο νεογέννητο εγγονάκι σου.
Μυαλό νεανικό, επαναστατημένο κι ανυπόταχτο, μήπως διάλεξες την ελευθερία, λέω εγώ, να φύγεις τώρα, τούτες τις δύσκολες μέρες που υποφέρουμε όλοι έγκλειστοι και μόνοι;
Σύντροφέ μου Περικλή, φτωχύναμε ακόμα περισσότερο τώρα που έφυγες κι εσύ… Θα είσαι μαζί με τον Μανώλη τον Γλέζο και θα τραγουδάτε μαζί τραγούδια επαναστατικά, όπως εκείνα που τραγουδούσαμε μαζί με την παλιοπαρέα στην Ακράτα τα καλοκαίρια στο μπαλκόνι σου, στο «Πειρατικό του Περικλή», κι ήσουν εσύ ο Καπετάνιος μας…
Αντίο, Φίλε, φύτεψες μέσα μας τον σπόρο της επαναστατικότητας, της αφύπνισης, της αγωνιστικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης και σου υποσχόμαστε τον σπόρο αυτόν να τον κάνουμε δέντρο ολάκερο. Σε καιρούς δύσκολους και σκοτεινούς θα είσαι ο φάρος μας και τα βιβλία σου θα είναι το λιμάνι μας.
