Τις θεωρίες συνωμοσίας δεν τις έχω σε καμία υπόληψη. Συχνά διασκεδάζω -όταν δεν είναι επικίνδυνοι- με τους διακινητές. Ωστόσο πολλές συμπτώσεις έχουν μαζευτεί.
● Οι δανειστές στριμώχνουν την κυβέρνηση στα σκοινιά απαιτώντας την εφαρμογή του mail Χαρδούβελη.
● Ο Ντράγκι συντηρεί στη ζωή τις τράπεζες (αυτό δα έλειπε, να ξεχάσει από πού προέρχεται), αλλά απειλεί με οικονομική ασφυξία.
● Τα μεγάλα ξένα μέσα ενημέρωσης χλευάζουν την ελληνική λίστα, χαρακτηρίζοντάς την έκθεση ιδεών.
● Τα μέσα της διαπλοκής ξανακάνουν κωλοτούμπα (επιστρέφουν στη φυσική θέση τους) και εξαπολύουν επιθέσεις: από τη μια καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι πάει να ρίξει τη χώρα στα βράχια και από την άλλη τη λοιδορούν γιατί ετοιμάζεται να υπογράψει νέο μνημόνιο. Στην πρώτη περίπτωση θα είναι μια εγκληματική κυβέρνηση, στη δεύτερη μια παντελώς αναξιόπιστη κυβέρνηση.
● Επιδραστικοί δημοσιολόγοι, αλλά και κρατικοί παράγοντες που έλκουν την εξουσία τους από ευρωπαϊκά κέντρα, προειδοποιούν τον Τσίπρα να μη διανοηθεί τη ρήξη γιατί δεν έχει λάβει τέτοια εντολή από τους πολίτες, ξεχνώντας βεβαίως ότι δεν έχει εντολή ούτε για εγκατάλειψη των δεσμεύσεών του.
● Ενας οίκος… ανοχής αποφασίζει εκτάκτως (η έκθεσή του ήταν προγραμματισμένη να εκδοθεί αργότερα) να υποβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας.
● Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης λειτουργεί σαν ντουντούκα του Σόιμπλε και προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον πρώην ομοτράπεζό του, Β. Βενιζέλο, για να χαράξουν κοινή αντιπολιτευτική γραμμή.
● Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ καθυστερεί την αποχώρησή του από την ηγεσία, ελπίζοντας να πάρει σάρκα και οστά το σενάριο της αριστερής παρένθεσης για να κληθεί να σώσει ξανά την πατρίδα.
● Δύο εκλεκτοί του κ. Σαμαρά, ο Μ. Βορίδης και ο Μ. Βαρβιτσιώτης, ρίχνουν την ιδέα του μεγάλου συνασπισμού (κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Ν.Δ. με πρωθυπουργό κοινής αποδοχής).
● Ο αρχηγός του «σκληρού Κέντρου» (βλέπε Ποτάμι) οραματίζεται μια νέα κυβέρνηση ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας χωρίς τους ΑΝ.ΕΛΛ. και τους νεοκομμουνιστές του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό ακριβώς που επιδιώκουν από την πρώτη στιγμή οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Ευρώπης.
Και δεν είναι μόνον αυτά: Να θυμίσουμε ότι στο πρόσφατο παρελθόν είχαμε ανατροπή κυβερνήσεων, χωρίς εκλογές, και εδώ και αλλού, επειδή, κατά την αντίληψη των οργανωτών της εκτροπής, δεν μπορούσαν να συγχρονιστούν με τη δεσπόζουσα στην Ευρώπη πολιτική.
Ανάγωγα
Νέα επιτυχία των Γάλλων σοσιαλιστών. Τρίτοι και καταϊδρωμένοι. Οι επιτελείς όμως του κόμματος έβγαλαν τα σωστά συμπεράσματα. Αυτό που κατάλαβαν είναι ότι οι Γάλλοι δεν επιθυμούν πιο αριστερή πολιτική, αλλά πιο αποτελεσματική πολιτική. Και ως γνωστόν αποτελεσματικοί είναι οι νεοφιλελεύθεροι. Το έχουν αποδείξει τόσα χρόνια με τις επιδόσεις τους στο ξεχαρβάλωμα των κατακτήσεων των εργαζομένων. Ετσι μπράβο, σύντροφοι, και εις ανώτερα. Συνεχίστε τον ωραίο αγώνα σας. Ακόμη δεν έχετε πιάσει πάτο.
