Το να εκβιάζεις συναισθηματικά το ακροατήριο σου είναι αντιαισθητικό, είπε ο γνωστός, καλός και πολυδιαβασμένος συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης, ασκώντας κριτική στον Αλέξη Τσίπρα, επειδή η φωνή του έσπασε στο κλείσιμο της ομιλίας του στη Βουλή για τις προγραμματικές δηλώσεις.
Θα είχε δίκιο αν ο πρωθυπουργός υποδύθηκε τον συγκινημένο, ενώ δεν ήταν, μόνο και μόνο για να κερδίσει τη συμπάθεια του ελληνικού λαού. Από πού όμως προκύπτει ότι ο πρωθυπουργός υποκρινόταν;
Βαριά η κατηγορία του Χρ. Χωμενίδη, αλλά δεν αποδεικνύεται. Εκτός αν ο Χρ. Χωμενίδης θέλει τους πολιτικούς και τους ηγέτες ψυχρούς, στεγνούς και κουρδισμένους σαν μηχανές που δεν θα επιτρέπουν στα συναισθήματα τους να βγουν στην επιφάνεια. Πολιτική όμως χωρίς ένταση και πάθος (με όλα όσα περιλαμβάνει) δεν υπάρχει.
Όταν βρίσκεσαι απέναντι σ’ ένα εχθρικό μέτωπο και καλείσαι να επιλέξεις ανάμεσα σ’ έναν ταπεινωτικό συμβιβασμό που πιθανότατα θα βλάψει την παράταξη σου και σίγουρα θα απογοητεύσει τον κόσμο που σε εμπιστεύθηκε και στη ρήξη που ενδεχομένως θα προκαλέσει περιπέτειες στη χώρα σου, τότε «δικαιούσαι» να δείξεις πώς αισθάνεσαι.
Ακόμη και οι πιο ψυχροί πολιτικοί λυγίζουν. Θυμίζουμε την περίπτωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή όταν αναλάμβανε τη διακυβέρνηση της χώρας το 1974.
Δεν ξέρω αν ο Περικλής, ο Βενιζέλος, ο Ηλιού και ο Βελουχιώτης δεν δάκρυζαν, όπως ισχυρίζεται ο Χρ. Χωμενίδης. Για τον Περικλή ( λαϊκιστής κι αυτός σύμφωνα με τους αντιπάλους του) δεν υπάρχουν μαρτυρίες για το πώς συμπεριφερόταν δημοσίως όταν παρακολουθούσε ανήμπορος τον λοιμό να θερίζει την Αθήνα. Δεν ξέρω επίσης αν ο Βενιζέλος δεν συγκλονίστηκε μέχρι δακρύων για την ήττα του στις εκλογές του 1920 (δεν εξελέγη ούτε βουλευτής), που αποδείχθηκε μοιραία για τον μικρασιατικό ελληνισμό. Δεν ξέρω τέλος αν ο Άρης Βελουχιώτης δεν δάκρυσε μπροστά στους μαυροσκούφηδες όταν διάβαζε την εμετική δήλωση-αποκήρυξη του κόμματος του, «ούτε νερό ούτε φαγί στον μιζέρια Άρη», ή όταν, απομονωμένος από το ΚΚΕ και περικυκλωμένος από τους εχθρούς του, τράβαγε την περόνη της χειροβομβίδας για να δώσει τέλος στη ζωή του.
Κοντολογίς: Η συγκίνηση, όταν είναι ειλικρινής, δεν βλάπτει ούτε αποκαλύπτει έναν αδύναμο ηγέτη. Αυτό που βλάπτει είναι η διαρκής καχυποψία απέναντι σε ό,τι δεν ταιριάζει στα στερεότυπα που έχουμε στο μυαλό μας.
