Η πρακτική να χρεώνονται με την πράξη της ηθικής αυτουργίας άνθρωποι που ήδη είναι καταδικασμένοι στις φυλακές αποδεικνύεται μία προσφιλής μέθοδος που επιλέγεται δυστυχώς από εισαγγελείς προκειμένου να φορτωθεί η γνωστή «ειδική» κατηγορία κρατουμένων με πρόσθετες κατηγορίες.
Οτιδήποτε συμβαίνει λοιπόν στον ευρύτερο χώρο που αποκαλείται αντεξουσιαστικός και στη βάση κάποιων κειμένων ή προκηρύξεων ή ακόμα και απλών υπογραφών συμπαράστασης φορτώνεται με μία κίνηση και οποτεδήποτε στους «ειδικούς» που ήδη είναι βαριά καταδικασμένοι με όλες τις επιβαρυντικές περιστάσεις του αντιτρομοκρατικού Νόμου σε δεκάδες χρόνια κάθειρξης.
Με τον ίδιο τρόπο ένας από τους καταδικασμένους για ένταξη και συμμετοχή στην οργάνωση ΣΠΦ που σημειωτέων όποια κι αν είναι η ποινική της εμπλοκή δεν έχει συνδέσει τη δράση της με ανθρωποκτονία, σήμερα φορτώνεται με ηθική αυτουργία για τέσσερα βαριά κακουργήματα.
Με επιστολή του ο Γ. Τσάκαλος μέλος των Πυρήνων και ένας από εκείνους που έχουν αναλάβει την ευθύνη για τη δράση αυτής της οργάνωσης ενημερώθηκε ότι ο ίδιος ανακριτής που χειρίζεται χρόνια τώρα τις συγκεκριμένες υποθέσεις τον κατηγορεί ως ηθικό αυτουργό στην απόπειρα της Πόλας Ρούπα να οργανώσει το 2016 την γνωστή απόδραση με ελικόπτερο που τελικά απέτυχε. Σημειωτέον δε ότι η Π. Ρούπα ανήκει σε άλλη οργάνωση.
Όπως αναφέρει ο ίδιος στην επιστολή την ημέρα εκείνη βρέθηκε ένα κομμένο κάγκελο στο προαύλιο της φυλακής για το οποίο ποτέ δεν προέκυψε ούτε πότε ούτε από ποιόν είχε κοπεί. Εκείνη την περίοδο και μετά την αποτυχημένη απόπειρα κυκλοφόρησαν εντός και εκτός φυλακής διάφορα κείμενα συμπαράστασης αλλά ακόμα και επικρότησης της προσπάθειας απόδρασης.
Ένα ολόκληρο χρόνο μετά κι ενώ ήδη είχε συλληφθεί ο φυσικός αυτουργός της αρπαγής του ελικοπτέρου, ο ανακριτής κάλεσε τον κρατούμενο και με μοναδικό στοιχείο την υπογραφή του στον «χαιρετισμό» της απόπειρας απόδρασης τον κατέστησε ένοχο για ηθική αυτουργία στη συγκεκριμένη ενέργεια. Για τη συγκεκριμένη πράξη της απόπειρας απόδρασης δεν κατηγορείται κανείς, ενώ σε κάθε περίπτωση είναι μια πράξη που έτσι κι αλλιώς θεωρείται πλημμέλημα διότι και ο νόμος αναγνωρίζει ότι κάθε κρατούμενος αποζητάει την ελευθερία του και επομένως η πράξη δεν τιμωρείται αυστηρά.
Παρόλα αυτά όπως γράφει ο κρατούμενος στον ίδιο αποδίδονται τώρα τέσσερα κακουργήματα με τη «νομική ακροβασία» της ηθικής αυτουργίας. Ειδικά δε όταν ο συγκεκριμένος χώρος ο «αναρχικός» όπως γράφει ο Γ. Τσάκαλος «απορρίπτει εξ ολοκλήρου την έννοια της ηθικής αυτουργίας. Αυτό δεν το λέω για να αποφύγω κάποια ποινή. Ποτέ δεν έχω ενεργήσει έτσι ακόμα και όταν αυτή μου η στάση είχε ξεκάθαρα αρνητικές συνέπειες για μένα… Ούτε και ουσιαστικά με επηρεάζει, αφού έχω ήδη την μέγιστη ποινή κάθειρξης». Και συμπληρώνει «Δεν είμαι εγώ ηθικός αυτουργός της απόπειρας αρπαγής του ελικοπτέρου και ούτε καμιάς άλλης πράξης. Απλά και ξεκάθαρα».
Στο κείμενό του ο κρατούμενος αναφέρει πώς όλα αυτά με τις συμπληρωματικές βαριές κατηγορίες γίνονται για να στερηθεί ο ίδιος το δικαίωμα σε οποιαδήποτε μορφή άδειας και να παρατείνεται επ’ αόριστο η κράτησή του ενώ αποδίδει την όλη «κατασκευή» κατηγοριών στην εκδικητική συμπεριφορά των ανακριτικών αρχών.
Το παράλογο είναι ότι για τις νέες κατηγορίες του επιβλήθηκε καθεστώς προσωρινής κράτησης την ώρα που είναι ήδη στη φυλακή! Οπως αναφέρει: «αφού τώρα είμαι και προσωρινά κρατούμενος δεν δικαιούμαι ούτε τακτική ούτε εκπαιδευτική άδεια και μάλιστα χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό για το πόσο θα είμαι σε αυτό το καθεστώς. Υποδικία χωρίς 6μηνα, 12μηνα ή 18μηνα ή έστω κάποιο ανώτατο όριο. Αυτό σημαίνει ότι όσο δεν εκδικάζεται η συγκεκριμένη υπόθεση εγώ παραμένω σε μια αορίστου χρόνου δικαστική ομηρία»
Ο ίδιος εκθέτει ένα προς ένα τους λόγους που κατά τη γνώμη του τον καθιστούν συνεχώς «ένοχο» στα μάτια του ίδιου ανακριτή που εδώ και χρόνια αναλαμβάνει όλες τις υποθέσεις. «Ο ίδιος βοήθησε παλιότερα να παραμείνω φυλακή χωρίς καμία καταδίκη ως υπόδικος όχι για 18 ή 30 μήνες αλλά για 52 μήνες. Ένα γεγονός που πρώτη φορά έγινε στην Ελλάδα να παραμένει κάποιος 4,5 χρόνια στη φυλακή χωρίς καμία απολύτως καταδίκη για κάτι.
Μετά ο ίδιος έβαλε φυλακή τη μητέρα και τη σύντροφό μου απολύτως εκδικητικά και χωρίς κανένα στοιχείο. Πράγμα που φάνηκε και από την ομόφωνη αθώωσή τους στο δικαστήριο που ακολούθησε. Είναι ξεκάθαρο ότι όχι μόνο δεν αποφασίζει αντικειμενικά αλλά έχει συγκεκριμένες εμμονές για κάποιο άγνωστο λόγο μαζί μου και έχει την εξουσία με δικαστικές αλχημείες να με έχει μόνιμα σε ομηρία. Κανονικά ακόμα και με τα νομικά στάνταρ των νόμων τους, κάθε υπόθεση θα έπρεπε να την εξετάζει ένας νέος ανακριτής και όχι κάποιος που έχει σχηματίσει και κλειδώσει σε μια ξεκάθαρα αρνητική γνώμη για τον κατηγορούμενο από προηγούμενες υποθέσεις».
Ο Γ. Τσάκαλος διαμαρτύρεται τέλος για την μεγάλη καθυστέρηση στον ορισμό της δίκης που έχει συνέπεια στο δικαίωμα του στο ευεργετικό μέτρο της άδειας : «Ισοβίτης να ήμουν σε 6 μήνες θα δικαιούμουν άδεια και τώρα που δεν είμαι είναι άγνωστο πότε θα μπορέσω να πάρω».
Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τη δεδομένη μεγάλη απόσταση που έχει ο καθένας μας από ποινικές πράξεις μικρής ή μεγάλης βαρύτητας είναι μη αποδεκτό από ένα κράτος δικαίου να επιτρέπει εξαιρέσεις και αυθαίρετες ερμηνείες νόμων που οδηγούν έστω και στην υπόνοια ότι κάποιος κατηγορούμενος τιμωρείται όχι για τις πράξεις του αλλά για τις απόψεις και την στάση του.
Οι νομικές «εφευρέσεις» όπως κακουργηματική ηθική αυτουργία σε πλημμέλημα, ο όρος «ατομικός» τρομοκράτης προκειμένου μια ληστεία να πάρει χαρακτήρα τρομοκρατικής πράξης και η συνεχής παράταση του χρόνου προφυλάκισης με νέες ανακριτικές πράξεις ειδικά όταν ευλαβικά τηρείται το αυστηρό όριο των 24 μηνών ακόμα και για δολοφόνους, είναι ακροβατισμοί που δεν περιποιούν τιμή ούτε για τη δικαιοσύνη ούτε κερδίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών σε αυτήν.
