Η ζυγαριά της Ευρώπης

Θυμάστε που μας έλεγαν διάφοροι ότι ακόμη κι αν κερδίσει η Αριστερά στην Ελλάδα, τα πράγματα στην Ευρώπη δεν πρόκειται να αλλάξουν, γιατί η γερμανική ηγεμονία είναι καλά εδραιωμένη και γιατί μια μικρομεσαία χώρα δεν μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης, συνεπώς καλό θα είναι να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα; Δεν ξέρω αν τα πράγματα θα αλλάξουν, ωστόσο αυτό που παρατηρώ είναι ότι με αφορμή την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ κάτι αρχίζει να κινείται στην Ευρώπη.

Υπάρχουν βεβαίως οι απειλές Σόιμπλε («προέχει η ολοκλήρωση της αξιολόγησης από την τρόικα, εμείς δεν εκβιαζόμαστε» – σ.σ.: επιτρέπεται όμως να εκβιάζουν), η απίθανη άποψη Γιούνκερ («δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατική επιλογή ενάντια στις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ενωσης»), η απελπισία του Ραχόι («η Ισπανία δεν είναι Ελλάδα»), ο οποίος νιώθει στην πλάτη του την καυτή ανάσα των Podemos αλλά και των Ισπανών εισαγγελέων που του ετοιμάζουν ριγέ κοστουμάκι, οι προειδοποιήσεις Σουλτς στον Τσίπρα («αν ακολουθήσεις πορεία σύγκρουσης με τη Γερμανία, πιστεύω ότι θα χάσεις») και οι ξινισμένες δηλώσεις του εκπροσώπου της γερμανικής Χριστιανοδημοκρατίας Χανς Μίχελμπαχ στο χτεσινό «Βήμα» («η πολιούχος θεά Αθηνά το έσκασε από την πόλη παίρνοντας μαζί της και τη σοφία»). Αναμενόμενες.

Αν έριχναν αμέσως νερό στο κρασί τους θα ήταν σαν να ομολογούσαν ότι μέχρι τώρα πορεύτηκαν με λάθος συνταγή. Την ίδια στιγμή όμως βλέπουμε: Τον Ολάντ να λέει ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να ταυτιστεί με τη λιτότητα και να προσφέρεται να παίξει μεσολαβητικό ρόλο, ελπίζοντας ότι η χώρα του θα επιστρέψει στον πρωταγωνιστικό ρόλο που κάποτε είχε. Τον Μοσκοβισί (ουσιαστικά ο υπουργός Οικονομικών της ευρωζώνης) να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να αντικατασταθεί η τρόικα από μια δομή που θα διαθέτει μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση και θα υπόκειται σε μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό έλεγχο σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.

Τον πρώην τραπεζίτη και σημερινό υπουργό Οικονομίας της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν να μιλάει για τον γερμανικό κίνδυνο – μια νέα μορφή συντηρητισμού με άξονα τον φετιχισμό των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Τις έντονες πιέσεις που δέχεται ο Ιταλός πρωθυπουργός Ρέντσι για να ξεφύγει από τον θανάσιμο εναγκαλισμό με τη Μέρκελ. Τη δήλωση του νέου γραμματέα των Πορτογάλων Σοσιαλιστών Αντόνιο Κόστα, που προηγείται καθαρά στις δημοσκοπήσεις (οι εκλογές θα γίνουν τον Οκτώβριο), ότι «η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένδειξη αλλαγής της πολιτικής κατεύθυνσης που συντελείται στην Ευρώπη και εξάντλησης των πολιτικών λιτότητας».

Και τέλος, έχουμε τον αμερικανικό παράγοντα που ανησυχεί για τις επιπτώσεις στην αμερικανική και την παγκόσμια οικονομία από τη συνέχιση της λιτότητας στην ευρωζώνη. Ουδείς μπορεί να προδικάσει προς τα πού θα γείρει τελικώς η ζυγαριά. Είναι όμως φανερό ότι το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα σε άλλους (ριζοσπαστική Αριστερά) γέννησε προσδοκίες, σε άλλους (νεοφιλελεύθερες ελίτ) προκάλεσε φόβο και για μερικούς (σοσιαλδημοκρατία) μπορεί να είναι η ευκαιρία για να ξανασκεφτούν την πορεία τους.

Ανάγωγα

Η κρίσιμη για την Ελλάδα και την Ευρώπη σύνοδος κορυφής θα γίνει στις 12 Φεβρουαρίου στις Βρυξέλλες. Στις 12 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 70 χρόνια από τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Η πανουργία της Ιστορίας.