Οι πρώτες τροχιοδεικτικές βολές κατά της νέας κυβέρνησης έπεσαν χθες από τη Γερμανία (όπως και από αλλού), προϊδεάζοντας για το τι θα επακολουθήσει το επόμενο διάστημα, όταν γίνουν οι προγραμματικές δηλώσεις και αρχίσει η υλοποίηση κάποιων από τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει.
Ο Μάρτιν Σουλτς λίγο έως πολύ προειδοποίησε τον Αλέξη Τσίπρα ότι δεν μπορεί από τη μια να ζητάει από τους εταίρους να επιδείξουν ενότητα στο θέμα του ελληνικού χρέους και από την άλλη να σπάει αυτή την ενότητα διαφοροποιούμενος από την κοινή γραμμή στο θέμα της Ρωσίας. Πρόσθεσε δε ότι τον παρότρυνε «να φορολογήσει τους δισεκατομμυριούχους Ελληνες που έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο συμπατριώτης και ομοϊδεάτης του («σοσιαλδημοκράτης») αντικαγκελάριος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ εξέφρασε στο γερμανικό κοινοβούλιο την ελπίδα «η νέα κυβέρνηση να κατορθώσει να καταστρέψει το σύστημα της διαφθοράς, που παρά τα προγράμματα βοήθειας συνεχίζει επίμονα να επιβιώνει» και πρόσθεσε: «Αυτή η χώρα ήταν για αδικαιολόγητα μεγάλο διάστημα η λεία μερικών οικογενειών, οι οποίες απέφυγαν την ανάληψη κάθε ευθύνης για την τρέχουσα κρίση».
Φυσικά, η υποκρισία πρέπει να έχει και κάποια όρια, αφού οι δήθεν δυσανεκτικές στη διαφθορά πολιτικές δυνάμεις της Γερμανίας ήταν αυτές που συνεργάστηκαν σε αγαστή σύμπνοια με τις ελληνικές κυβερνήσεις, τις οποίες μπούκωναν με μίζες δισεκατομμυρίων. Παράλληλα, η τρόικα ποτέ δεν απαίτησε από τις συνεργαζόμενες κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά να νομοθετήσουν υπέρ της φορολόγησης του μεγάλου κεφαλαίου. Ούτε βέβαια έθεσε ποτέ ως προαπαιτούμενο έναν τέτοιο νόμο, προκειμένου να χορηγήσει κάποια δόση, δημιουργώντας κλίμα ασφυξίας, όπως έκανε με τους νόμους που αφορούσαν την περικοπή συντάξεων και μισθών ή εκείνους που επέβαλαν τα κάθε είδους χαράτσια.
Ο κ. Γκάμπριελ είπε και κάτι άλλο: «Η Γερμανία έδωσε εδώ ένα καλό παράδειγμα με την υποχρεωτική εισφορά που επέβαλε μετά το 1945 σε εκείνους που είχαν μεγάλες περιουσίες γι’ αυτούς που τα είχαν χάσει όλα. Αυτό το παράδειγμα θα έπρεπε να ακολουθήσουν και οι Ελληνες που διαθέτουν μεγάλη περιουσία». Εδώ έχουμε ακόμα ένα φάουλ. Μόλις χθες η «Γκάρντιαν», με άρθρο του Νικ Ντίαρντεν, θύμιζε στη Γερμανία ότι οι χειμαζόμενες σήμερα Ελλάδα και Ισπανία πριν από εξήντα χρόνια, στο συνέδριο του Λονδίνου, συνέβαλαν στη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του γερμανικού προπολεμικού και πολεμικού χρέους, κάνοντας αντίστιξη με τη σημερινή στάση του Βερολίνου.
Στη συνέχεια ο κ. Γκάμπριελ έφτασε στο ψητό, λέγοντας ότι η Γερμανία αναγνωρίζει μεν «την απόφαση των Ελλήνων ψηφοφόρων, όπως και το δικαίωμα της νέας κυβέρνησης να καθορίσει νέα γραμμή», ξεκαθαρίζοντας όμως πως «οποιεσδήποτε αλλαγές επιφέρει η ελληνική κυβέρνηση στις συμφωνίες με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη θα πρέπει να τις αντιμετωπίσει οικονομικά μέσα στην ίδια της τη χώρα, όχι εις βάρος των πολιτών των άλλων ευρωπαϊκών χωρών». Δήλωση η οποία, μεθερμηνευόμενη σε απλά ελληνικά, σημαίνει: μαζί τα φάγαμε, αλλά δεν σας ξέρουμε! Αυτό και αν είναι ευρωπαϊκή αλληλεγγύη!
-320x213.jpg)
