Μετά τους Ελληνες Σοσιαλιστές που διασπάστηκαν πριν από δύο χρόνια (τώρα κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να τα ξαναβρούν), τους Ολλανδούς Σοσιαλιστές (;) του Ντάισελμπλουμ που συνετρίβησαν στις εκλογές και ψάχνονται, τους Γάλλους Σοσιαλιστές που μετά τον διασυρμό τους στις προεδρικές εκλογές έχουν σκορπίσει (πολλοί με τον Μακρόν, λίγοι με τον Μελανσόν και κάποιοι προαναγγέλλουν νέες κινήσεις), σειρά τώρα φαίνεται πως παίρνουν οι Ισπανοί Σοσιαλιστές.
Η σύγκρουση είναι προ των θυρών. Ο νικητής της ψηφοφορίας για την εκλογή νέου γραμματέα είναι ο Πέτρο Σάντσεθ, τον οποίο οι βαρόνοι του κόμματος (Φελίπε Γκονθάλεθ και λοιποί αστέρες) είχαν υποχρεώσει να παραιτηθεί επειδή διαφωνούσε με τη στήριξη της κυβέρνησης μειοψηφίας του Μαριάνο Ραχόι και φλέρταρε (όχι με φανατισμό, είναι αλήθεια) με την προοπτική συνεργασίας με τους Podemos. Θα επιχειρήσει τώρα να πάρει τη ρεβάνς;
Δύσκολη απόφαση. Αν το κάνει, θα είναι συνεπής με όσα έλεγε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου και θα ικανοποιήσει το ακροατήριό του. Είναι όμως πολύ πιθανόν να προκαλέσει μεγάλη κρίση στο κόμμα του.
Η ισχυρή δεξιά πτέρυγα (η εκπρόσωπος της Σουσάνα Ντίαθ πήρε 40%) και η παλιά και αμαρτωλή φρουρά του ούτε που θέλουν να ακούσουν για συνεννόηση με την «άχρηστη Αριστερά», όπως αποκαλούν τους Podemos, και επιμένουν στην πολιτική σύμπλευσης με την κυβέρνηση Ραχόι (τη «χρήσιμη Δεξιά» δηλαδή), το κόμμα του οποίου όμως είναι βουτηγμένο στα σκάνδαλα που αγγίζουν και τον ίδιο και δεν αποκλείεται να τον οδηγήσουν στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Αλλο ένα κόμμα λοιπόν από την οικογένεια της Σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στο δίλημμα: «Με τη Δεξιά στη νεοφιλελεύθερη γραμμή ή με τη ριζοσπαστική Αριστερά σ’ έναν διάλογο για την αναζήτηση μιας άλλης στρατηγικής;». Μέχρι τώρα οι ηγετικές ομάδες των περισσότερων κομμάτων της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να εφαρμόσουν τη νεοφιλελεύθερη συνταγή, είτε αυτοδύναμα είτε σε συνεργασία με τη συντηρητική παράταξη.
Εγκατέλειψαν τις αρχές τους, αμαύρωσαν την ιστορία τους, ξεθεμελίωσαν το κοινωνικό κράτος που ήταν δικό τους δημιούργημα, έγιναν οι φτωχοί συγγενείς της Δεξιάς, αγκάλιασαν και αγκαλιάστηκαν από τις οικονομικές ελίτ, εγκαινίασαν τις πολιτικές που περιόριζαν τα δικαιώματα των εργαζομένων, υιοθέτησαν και εξωράισαν τις πολιτικές λιτότητας, παρακολούθησαν με αμηχανία τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης.
Οπως σημειώνει ο Εντγκάρ Μορέν: «Ο σοσιαλδημοκρατικός ρεφορμισμός, ο οποίος ωστόσο συνοδεύτηκε από κάμποσα μέτρα κοινωνικής προστασίας (ξεκινώντας από το κράτος πρόνοιας), αν ιδωθεί στην τωρινή συγκυρία, ξηλώνει τις παλιές μεταρρυθμίσεις και δεν προτείνει πλέον τίποτα» («Ιδέες» του Θανάση Γιαλκέτση «Εφ.Συν.» 13-5-2017). Το πλήρωσαν πανάκριβα. Είδαν τους ψηφοφόρους τους να απομακρύνονται. Παρ’ όλα αυτά οι υπεύθυνοι αυτής της τραγωδίας δεν εννοούν να συνετιστούν. Εξωνημένοι πλήρους απασχόλησης.
Ανάγωγα
Κυριάκος Μητσοτάκης: «Δεν πιστεύω ότι οι συνταξιούχοι της Θεσσαλονίκης, οι άνεργοι, οι επαγγελματίες θέλουν να πληρώνουν εκείνοι τους τεράστιους φόρους και να χαρίζονται πρόστιμα σε μεγάλους επιχειρηματίες με αντάλλαγμα προκλητική πολιτική στήριξη στην κυβέρνηση». Γιατί ξαφνικά τέτοιο ενδιαφέρον, ειδικά για τους συνταξιούχους, τους άνεργους και τους επαγγελματίες της Θεσσαλονίκης;
Μα, γιατί εκεί είναι η έδρα του Ιβάν Σαββίδη. Αν όμως κάποιος έλεγε στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι αν δεν χαριστεί το πρόστιμο στον κ. Σαββίδη θα κλείσει η επιχείρηση και θα απολυθούν οι εργαζόμενοι, τι θα απαντούσε; Δούναι και λαβείν. Ετσι λειτουργεί ο καπιταλισμός-καζίνο. Μην αγγίζετε. Εύθραυστον.
