Συζήτηση μεταξύ εγγονού και παππού: «Πώς περνάς την ώρα σου, παππού, τα βράδια;». Τι απαντάς σε έναν δωδεκάχρονο, συνονόματο; «Ε, διαβάζω… γράφω… μιλάω στο τηλέφωνο… βλέπω τηλεόραση… πάω σινεμά πότε πότε…». «Α!», θαύμασε. «Ποιο έργο είδες τελευταία;». «Τη “Γέφυρα των κατασκόπων”».
«Το είδα κι εγώ! Ομως δύσκολο! Πιο πολύ είναι για μεγάλους!». Συμφώνησα απολύτως, αλλά και συμπλήρωσα∙ γνώρισμα των παππούδων, να έχουν να πούνε κάτι ακόμα! «Αυτά που δείχνει το έργο, ο παππούς τα έζησε…». «Ησουν εκεί;». «Δεν ήμουν στο Βερολίνο», γέλασα, «αλλά, στο σπίτι μας διαβάζαμε εφημερίδες…».
«Καθημερινή», 11 Φεβρουαρίου 1962: «Η ανταλλαγή εξέπληξε, το παγκόσμιον κοινόν κατά ευχάριστον τρόπον, διότι μολονότι αύτη έχει κατ’ αρχήν ανθρωπιστικήν βάσιν, εν τούτοις, δεν είναι δυνατόν παρά να συμβάλη εις έτι περαιτέρω χαλάρωσιν της υπαρχούσης εντάσεως και ερμηνεύεται ως απηχούσα βαθυτέραν επιθυμίαν των δύο πρωταγωνιστών του ψυχρού πολέμου όπως προχωρήσουν εις ρύθμισιν υπαρχουσών διαφορών με επίδειξιν καλής θελήσεως».
Μια μέρα πριν, 10 Φεβρουαρίου, στη γέφυρα Γκλίνικε, που συνέδεε Ανατολική με Δυτική Γερμανία, ανταλλάσσονται ο Αμερικανός πιλότος του κατασκοπευτικού αεροπλάνου U2 Φράνσις Γκάρι Πάουερ με τον κατάσκοπο της Σοβιετικής Ενωσης Ρούντολφ Αμπελ∙ πιστά τα αποδίδει στην ταινία του ο Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Παρών στην ανταλλαγή ο κύριος διαμεσολαβητής, Αμερικανός δικηγόρος Τζέιμς Ντόνοβαν (ρόλος που υποδύεται ο Τομ Χανκς). Πράκτορας ο Ντόνοβαν, επισήμως «πρώην υπάλληλος, ταγματάρχης, στη διεύθυνση στρατηγικών υπηρεσιών», πρώιμη μορφή της CIA.
Του ανατέθηκε η υπεράσπιση του Αμπελ το 1957. Ο δε Αμπελ, ψευδώνυμο ιδιοφυούς Αμερικανού καλλιτέχνη, ονόματι Ουίλιαμ Φίσερ, ιδεολόγου κομμουνιστή, ήταν επικεφαλής κατασκοπευτικού δικτύου περί τα πυρηνικά.
Η πτήση U2 (ενέπνευσε το όνομα στο διάσημο βρετανικό ροκ συγκρότημα) πραγματοποιήθηκε την 1η Μαΐου 1960. Εδώ αρχίζουν τα ερωτηματικά, στα οποία, νομίζω, με μοναδική ίσως εξαίρεση τη Γέφυρα των κατασκόπων, οφείλεται (προφανώς και σχεδιάστηκε) η παράταση του ψυχρού πολέμου για ακόμα τριάντα χρόνια.
Καθόλου τυχαία, το U2 πέταξε δύο εβδομάδες πριν από συνάντηση κορυφής στο Παρίσι των Ντουάιτ Αϊζενχάουερ-Νικίτα Χρουστσόφ, την οποία βέβαια ματαίωσε. Ο Χρουστσόφ, απειλώντας θεούς και δαίμονες, χτυπούσε το παπούτσι του στο βήμα του ΟΗΕ, στη Νέα Υόρκη!
Με τον Τζον Κένεντι μόλις να έχει αναλάβει, Ιανουάριο 1961, την αμερικανική προεδρία, στις 17 Απριλίου, 2η επέτειο της κουβανέζικης επανάστασης, οι ΗΠΑ εισβάλλουν στον Κόλπο των Χοίρων.
Ακολουθούν τη Γέφυρα των κατασκόπων: Κρίση πυραύλων στην Κούβα, 13-28 Οκτωβρίου 1962. Δολοφονία Κένεντι, 11 Νοεμβρίου 1963. Αποπομπή Χρουστσόφ, 14 Οκτωβρίου 1964. Κλιμάκωση πολέμου στο Βιετνάμ. Και βέβαια (να ευλογήσουμε και τα γένια μας!), η περίφημη 10ετία του ’60 με τη γενιά της αμφισβήτησης.
Εντελώς τυχαία (δεν το σχεδίασα!) σήμερα συμπληρώνονται 70 χρόνια από τη μέρα, 5 Μαρτίου 1946, που ο Ουίνστον Τσώρσιλ σάλπισε, στο Φούλτον του Μιζούρι, την έναρξη του ψυχρού πολέμου, με το περίφημο «Σιδηρούν παραπέτασμα» («Iron courtain»). Στις 22 Μαρτίου 2016 ο Μπαράκ Ομπάμα επισκέπτεται την Αβάνα…
Ο μικρός Πέτρος ξαναγύρισε στο tablet του και ο παππούς αγκάλιασε την τρίτη γενεά μετά τη Γέφυρα των κατασκόπων…
