Χωρίς πανιά. Στο έλεος μιας φουρτούνας που έχει αναστατώσει ζωές και ψυχές, η Ελλάδα ξυλάρμενη ταξιδεύει. Με όσες ξύλινες βάρκες, όσα καΐκια και όση ναυτοσύνη περίσσεψε (και ευτυχώς αντέχει αιώνες) από το «κόψιμο» των καϊκιών εν ονόματι του ελέγχου της υπεραλίευσης, η οποία έγινε προνόμιο των εκτός Ε.Ε. γειτόνων μας με αποτέλεσμα να σπανίζουν οι φτηνές σαρδέλες μας. (Αν όχι και τα κινηματογραφικά σαφρίδια του Λογοθετίδη από το έργο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται».)
Μετά το όργιο συναλλαγών και κυρίως κακογουστιάς στιλ Καλατράβα των Ολυμπιακών Αγώνων, ήρθε η δανειακή σύμβαση του 2010 (που σύμφωνα και με τον Νίκο Χριστοδουλάκη δεν ήταν μονόδρομος) με την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και έναν πολιτισμικό διασυρμό κυρίως από χώρες του Βορρά της με τόσους αγώνες αποκτηθείσας «ελληνικής ταυτότητας». Ετσι η χώρα παραδόθηκε βορά στις ύαινες που κερδοσκοπούν με τα ράκη των άλλων. Η κοινή δυσπραγία ωστόσο και ένα πείσμα να μη χαθεί η αξιοπρέπειά μας, δυνάμωσε για πέντε χρόνια πράξεις αντίστασης, ανάμεσά τους και το συκοφαντημένο κίνημα των «αγανακτισμένων» που έδωσε μια άλλη εικόνα στην πλατεία Συντάγματος μακριά από τις διαφημιστικές φλυαρίες και τις αποτυχημένες αναπλάσεις που ακολούθησαν.
Μετά το πέραν πάσης προσδοκίας «Οχι» στην ταπείνωση τον Ιούλιο του 2015, ένα «Οχι» το οποίο είχε μετουσιώσει πολιτικά και όχι κομματικά την αντίσταση της κοινωνίας, ζήσαμε την άμεση μετάλλαξή του σε «Ναι». Ενα «Ναι» που αν και ερμηνεύεται σήμερα από τον βασικό διαχειριστή του ως νικητήριο σάλπισμα, ματαίωσε μια «τρελή» ελπίδα της πλειοψηφίας ενός λαού που δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από άλλους, αλλά που είπε να λευτερωθεί με όποιο τίμημα από την παγίδα της ενοχοποίησης και της λεηλασίας (και ό,τι άλλο έπεται). Το «Ναι» εκείνο έφερε ένα χειρότερο Μνημόνιο που οδήγησε στη συντριβή της μεσαίας τάξης από τον τότε υπουργό Οικονομικών υπέρ των ολιγαρχών, οι οποίοι είναι πάντα έτοιμοι να κάνουν κουμάντο με οποιαδήποτε στολή παραλλαγής στον τόπο αυτόν που είναι για εκείνους χρυσωρυχείο όπως συμβαίνει και σε όλες τι άλλες «αποικίες χρέους».
Είναι σαν με όλα τα παραπάνω να τραυματίζεις τη σπονδυλική στήλη ενός λαού, «το έχει» του, ηθικό και υλικό, οδηγώντας τον σε έναν απροσχημάτιστο κυνισμό ή σε μια παραίτηση. Κι όμως: με όλες τις λάθος πολιτικές, εσωτερικές και εξωτερικές, όλες τις εκποιήσεις δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, όλη τη στρέβλωση και την αδικία, ο τόπος μας έχει λιγότερους από το αναμενόμενο «Φραπέδες» και «Χασάπηδες» μαζί με τα αφεντικά τους, ενώ, παρ’ όλη τη βία που υφίσταται, επιμένει να αναγνωρίζεται στην Αντιγόνη και όχι στον Κρέοντα. Ακόμα και όταν πληρώνει αδρά την αντίθετη άποψη που του σερβίρουν στην Επίδαυρο. Γιατί αν και ξυλάρμενη, η Ελλάδα δεν σταματά να ταξιδεύει.
