Το 2018, αν θυμάμαι καλά, είχα δει στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ένα ντοκιμαντέρ που είχε γυρίσει ένας Νορβηγός, ο Χόβαρντ Μπούστνες, με τίτλο: «Τα κορίτσια της Χρυσής Αυγής». Είχα συγκλονιστεί όπως και όλοι όσοι το είχαμε δει.
Ο Μπούστνες είναι ένας Νορβηγός δημοσιογράφος που ήρθε στην Ελλάδα με την κάμερά του για να καταγράψει την άνοδο και την είσοδο στη Βουλή της Χρυσής Αυγής. Μόνο που δεν ακολούθησε την πεπατημένη. Αντί να προσπαθήσει να μιλήσει με τους πρωταγωνιστές –Μιχαλολιάκο, Κασιδιάρη κ.λπ.–, προσπάθησε και τα κατάφερε να μιλήσει με τις γυναίκες πίσω από αυτούς.
Μητέρες, σύζυγοι, κόρες στημένες μπροστά στον φακό μιλάνε σταθερά χωρίς φόβο αλλά με πάθος για τα πιστεύω και τις αντιλήψεις τους και φυσικά για τα… αγόρια τους –σύζυγοι, πατεράδες, γιοι– που ήταν ήδη μέσα στη Βουλή…
Ακόμα δεν είχαν αρχίσει οι συλλήψεις –θα ξεκινούσαν περίπου έναν μήνα μετά το τέλος των γυρισμάτων– και έτσι παρέμεναν μεθυσμένες από τη δύναμη της εξουσίας…
Εχετε δει τις «Βάκχες» του Ευριπίδη, που διονυσιασμένες και τρελαμένες από αυτό που ζουν φτάνουν στο έγκλημα; Εχετε ακούσει για τις Μαινάδες; Ε.. μπροστά σε αυτά τα κορίτσια αυτές που είπα, καθώς και κάθε άλλο «καταραμένο» θηλυκό της μυθολογίας, της λογοτεχνίας και του θεάτρου φαντάζουν σαν την Κοκκινοσκουφίτσα, τη Χιονάτη, τη Σταχτοπούτα, ακόμα και τη θεία Λένα.
Ηταν να ανατριχιάζεις βλέποντάς το και ακούγοντας τες και αν το σκεφτόσουν και πιο βαθιά έβλεπες βέβαια πως τίποτα δεν είναι τυχαίο…
Από την άλλη βέβαια είναι η Μάγδα Φύσσα. Μια μεγάλη κυρία, μια πραγματική αγωνίστρια, μια μάνα για να υποκλιθείς μπροστά της.
Οπως ο Παύλος Φύσσας ήταν ένας ήρωας που αξίζει να υποκλιθείς μπροστά του.
Δεν έγινε τυχαία ήρωας όπως αρκετοί τα τελευταία 60 χρόνια που από σύμπτωση ή κατά λάθος και γιατί συνέφερε κάποιους χρίστηκαν ήρωες. Οποιος χάνει τη ζωή του από σύμπτωση ή από λάθος δεν είναι απαραίτητα και ήρωας. Δεν αναφέρω ονόματα και δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος…
Ο Παύλος Φύσσας όμως είναι ήρωας γιατί αγωνίστηκε στα δικά του μέτρα ενάντια στο κακό. Και το κακό πήγε εκεί για να τον βρει, για να του απαντήσει και με τη βλακεία που διέπει κάποιες φορές το κακό, μέσα στη λύσσα του να ρίξει μαχαιριές που τελικά γύρισαν μπούμερανγκ και σκότωσαν το ίδιο…
Και η Μάγδα Φύσσα είναι μια αυθεντική ηρωίδα γιατί αγωνίστηκε για τη μνήμη του γιου της και τη δικαιοσύνη και ανέχθηκε πάρα πολλά μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων όταν όλοι αυτοί τη χλεύαζαν. Υπάρχουν «κορίτσια» και υπάρχουν και ΚΥΡΙΕΣ.
Ο Παύλος Φύσσας φυσικά δεν θα ξαναζωντανέψει και η Μάγδα Φύσσα δεν θα ξαναγκαλιάσει τον γιο της. Ομως επειδή όλοι κάποια στιγμή θα εγκαταλείψουμε τον μάταιο τούτο κόσμο, όσα χρόνια και αν ζήσουμε, τουλάχιστον ας μην είναι τζάμπα ο κόπος…
Υ.Γ.: Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ θα άξιζε τον κόπο να το πάρει η ΕΡΤ αλλά και τα ιδιωτικά κανάλια και να το προβάλλουν για να μην ξεχνάμε…
Η σύζυγος του Μιχαλολιάκου φώναξε, λέει, στους δημοσιογράφους που ήταν έξω από το σπίτι της, προχθές, να φύγουν γιατί δεν τους θέλουν. Φαντάζομαι πως ούτε αυτοί εκεί απέξω θα ήθελαν να είναι εκεί απέξω…
