Η τρυφερότητα του Αρνολντ και η ερμηνεία του Σπύρου…

Μέσα σε όλα τα φιλμάκια, τα σποτάκια, τα διαφημιστικά κ.λπ. κ.λπ. που κυκλοφόρησαν τους τελευταίους 3 μήνες διεθνώς λόγω κορονοϊού, δύο για μένα είναι τα καλύτερα…

Στο ένα είναι ο Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ –ο γνωστός Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ, ο οποίος ντυμένος σπορ είναι στον νιπτήρα του μπάνιου του και δίπλα ακριβώς κάθεται το σκυλάκι του, ένα πολύ μικρό μαλλιαρό σκυλάκι, σαν αυτά που μοιάζουν με ξεσκονόπανα παρά με σκυλιά– και ο οποίος για πάνω από 20 δευτερόλεπτα πλένει με πολύ μεγάλη προσοχή τα χέρια του όπως ορίζουν οι κανόνες για το πλύσιμο των χεριών λόγω κορονοϊού και λέει στο σκυλάκι τι κάνει και γιατί το κάνει. Εξηγεί το πώς πρέπει να πλένουν τα χέρια κ.λπ. κ.λπ. Οταν μετά από όλο αυτό τελειώνει το πλύσιμο και το καθάρισμα των χεριών, τα ξεβγάζει καλά καλά, τα σκουπίζει με μεγάλη προσοχή και μετά γυρίζει στο σκυλάκι, το χαϊδεύει με απίστευτη τρυφερότητα και αγάπη που είναι και κόντρα στην εικόνα του Σβαρτσενέγκερ, σκύβει, το φιλάει και του λέει τρυφερά: «Πρέπει να τα καθαρίσω καλά για να μη σε κολλήσω κάτι». Και όλη αυτή η εικόνα του σκληρού μποντιμπιλντερά Σβαρτσενέγκερ, που κάνει όλο αυτό για να προφυλάξει το σκυλάκι του, είναι απίστευτης τρυφερότητας και αγάπης και συγχρόνως μεταφέρει και διπλό μήνυμα και για τη σημασία του πώς πλένεις τα χέρια σου αλλά και το ότι, εκτός από τους ανθρώπους, και τα ζώα δεν φταίνε σε τίποτα.

Το άλλο για μένα ξεχωριστό σποτάκι για αυτό το θέμα ήταν με τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Ηταν και το σενάριο ήταν και η σκηνοθεσία, αλλά πάνω από όλα ήτανε η ερμηνεία του Σπύρου, που με αυτόν τον άμεσο τρόπο που έχει κατάφερε να μιλήσει στην καρδιά όλων σαν να μιλούσε στον καθένα ξεχωριστά. Από μόνο του θα μπορούσε να κρατήσει όλη την καμπάνια των τελευταίων τριών μηνών…

Από κει και πέρα, όλα τα ατέλειωτα διαφημιστικά σποτάκια που κυκλοφόρησαν με επωνύμους ή όχι ήταν το ένα χειρότερο από το άλλο. Είτε προσπαθούσαν να κάνουν χιούμορ που δεν έβγαινε με τίποτα, είτε ήταν πολύ σπουδαιοφανή, είτε –ακόμα χειρότερα– προσπαθούσαν να δώσουν έναν τόνο μεγάλης εθνικής κατάκτησης στο στιλ «μαζί τα καταφέραμε, δείξαμε τον καλύτερο εαυτό μας, γίναμε παράδειγμα για τους άλλους» κ.λπ. κ.λπ. λες και μιλούσαν για το Αλβανικό και όχι ας πούμε για μια περίπτωση πανδημίας που ο κόσμος φοβόταν για τη ζωή του.

Και από ό,τι έμαθα, όλα αυτά τα σποτάκια στοίχισαν και πανάκριβα. Βέβαια, δεν καταλαβαίνω γιατί τόσα πολλά διαφημιστικά και σποτάκια όταν κάθε απόγευμα σε εθνικό δίκτυο ο εξαιρετικός Σωτήρης Τσιόδρας και ο κύριος Χαρδαλιάς δίπλα του μιλούσαν για αυτό το θέμα, και όλα τα υπόλοιπα κανάλια διεθνώς δεν είχαν κανένα άλλο θέμα να συζητήσουν – και λογικά…

Τόση διαφήμιση νομίζω πως ήταν ελαφρώς υπερβολική, αλλά ακόμα κι αν μόνο εγώ τη βρίσκω υπερβολική, σίγουρα δεν θα είμαι μόνο εγώ που βρίσκω πως θα μπορούσε να είναι ενδεχομένως σε άλλα χέρια καλύτερη.

Η διαφήμιση έχει σκοπό να έλκει και να πείθει, όχι να εκνευρίζει…