Ζούμε μια παράξενη εποχή

Ο αξέχαστος και υπέροχος Γιώργος Ζαμπέτας, που είχα τη μεγάλη τύχη να τον γνωρίσω μέσω της καλής του φίλης και σπουδαίας βιογράφου του, Ιωάννας Κλειάσιου, θυμάμαι μου είχε πει, μεταξύ σοβαρού και αστείου, «αλλά τι περιμένεις από ανθρώπους που ζουν και αναπνέουν από τα χειροκροτήματα, λογική; Τρελοί είμαστε όλοι μας…» και είχε γελάσει. Το είχε πει με πολύ χιούμορ και αφορούσε βέβαια και τους μουσικούς και τους τραγουδιστές και τους ηθοποιούς και όλους όσοι εκτίθενται καλλιτεχνικά πάνω σε μια πίστα ή σε μια σκηνή.

Ο Ζαμπέτας είχε πολύ χιούμορ, γιατί μόνο όταν έχεις πραγματικά χιούμορ πετάς το βέλος πρώτα στον εαυτό σου και μετά στους υπόλοιπους. Αλλιώς ισχύει εκείνο που είχε πει στην τελευταία του συνέντευξη πριν φύγει από τη ζωή ο υπέροχος Κώστας Πρετεντέρης: «Ο Ελληνας δεν έχει χιούμορ, ο Ελληνας έχει πλάκα. Σκάει στα γέλια άμα δει κάποιον να σκουντουφλάει και να πέφτει, αλλά δεν γελάει καθόλου αν σκουντουφλήσει, πέσει ο ίδιος και κάποιος γελάσει με αυτό»…

Αν κάποιος με ρωτούσε να του πω ένα-δυο επαγγέλματα τα οποία αν έπαυαν να υπάρχουν η ανθρωπότητα θα είχε πραγματικά πολύ μεγάλο πρόβλημα, θα έλεγα τους γιατρούς και τους αγρότες. Και νομίζω πως ούτε οι μεν ούτε οι δε είναι απ’ τους επαγγελματίες που ζουν και χορταίνουν με τα χειροκροτήματα σαν αυτούς που μου έλεγε ο Ζαμπέτας. Υπάρχουν άλλοι τρόποι, ειδικά για τους γιατρούς αλλά και για όλους όσοι βρίσκονται σε ένα νοσοκομείο και τρέχουν για την υγεία του κόσμου να τους πεις ευχαριστώ και να τους βοηθήσεις στο σημαντικό έργο τους.

Με το να ανοίγεις τα παράθυρα, να βγαίνεις στα μπαλκόνια και να χειροκροτείς κάποια συγκεκριμένη ώρα, επειδή κάποιοι κάτι τέτοιο είπαν μέσω ίντερνετ κι επειδή προφανώς βλέπουν πολύ σινεμά –βλέπε Δίκτυο-, δεν νομίζω ότι βοηθάς κανέναν.

Επειδή από μικρός είχα πάντα αρκετά προβλήματα υγείας, είχα την τύχη να πέσω σε σπουδαίους γιατρούς και υπέροχους νοσηλευτές και έχω δει από μέσα πόσο αβοήθητοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι που πολύ συχνά ήταν έτοιμοι να δώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό για το καλό των συνανθρώπων τους.

Ζούμε μια παράξενη εποχή, ζούμε κάτι πρωτόγνωρο με αυτήν την πανδημία και ελπίζω να τελειώσει σύντομα. Ασχετα όμως με αυτό, όλοι αυτοί εκεί στα νοσοκομεία, γιατροί, νοσηλευτές κ.λπ. είναι πραγματικοί ήρωες και αυτό που χρειάζονται είναι ουσιαστική βοήθεια.

Από καλύτερες συνθήκες στα νοσοκομεία και τις κλινικές, από καλύτερα μηχανήματα, από… από… από… έως και καλύτερους μισθούς. Γιατί, άνθρωποι είναι… Το να τρέχεις να παρακαλάς εν μέσω πανδημίας, ελάτε γιατροί και νοσηλευτές να σας προσλάβουμε, δεν είναι και πολύ ωραίο. Τόσο καιρό, κύριε κράτος, πού ήσουνα; Και αυτό που λέω το απευθύνω και στις δύο μεγάλες παρατάξεις που κυβερνούν συνήθως αυτή τη χώρα και όχι στη νυν ηγεσία του υπουργείου Υγείας που δεν μπορώ να της προσάψω κάτι.

Πάντως, το μόνο που δεν χρειάζονται αυτοί οι άνθρωποι είναι χειροκροτήματα στα μπαλκόνια. Αυτά τα χρειάζονται είτε αυτοί που τα εμπνέονται, είτε αυτοί που τους ακολουθούν για να αυτοχειροκροτηθούν μέσα από τον αγώνα των άλλων…