Θυμάμαι τη Μελίνα…

Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο της προηγούμενης εβδομάδας διαπίστωσα πως δεν έγραψα όλα όσα θα ήθελα να έχω γράψει για τη Μελίνα -αλλά εδώ που τα λέμε, αν αποφάσιζα να το κάνω αυτό, θα έπρεπε να γράψω τόμους, ούτε καν όλη την εφημερίδα…

Θυμάμαι τη Μελίνα, όχι τη Μελίνα Μερκούρη που θαύμασα στις σκηνές των θεάτρων και στις οθόνες του σινεμά, αλλά τη Μελίνα, τη Μελινάρα που γνώρισα από τη μέρα που με το ζόρι σχεδόν ο πιο δικός της άνθρωπος, η Εμμανουέλα Παυλίδου, μου έδωσε μια σπρωξιά και με πέταξε μέσα στο υπουργικό της γραφείο.

Πάντα πίστευα ότι οι επώνυμοι, οι διάσημοι, οι ξεχωριστοί ή οι όπως θέλετε να τους πείτε άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που η δημόσια εικόνα τους είναι ίδια με την ιδιωτική και σε εκείνους που η δημόσια εικόνα τους δεν έχει καμία σχέση με την ιδιωτική τους εικόνα. Η Μελίνα ανήκε στην πρώτη κατηγορία.

Αυτό που ήξερε όλη η Ελλάδα και μαζί με την Ελλάδα όλος ο πλανήτης, ήταν η ίδια με τις ιδιωτικές της στιγμές. Οταν την έβλεπες σπίτι της μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Κάποτε κάποιος, για να την «καρφώσει», είχε πει για αυτήν πως «η Μελίνα φερόταν στις κυρίες σαν να ήταν υπηρέτριες και στις υπηρέτριες σαν να ήταν κυρίες».

Χωρίς να καταλάβει ότι αυτό ήταν και το μεγαλύτερο παράσημό της. Η Μελίνα μπορούσε να φέρεται σε αρχηγούς κρατών σαν να ήταν φιλαράκια της από το λιμάνι του Πειραιά και στην παραδουλεύτρα του σπιτιού της σαν να ήταν μια μεγάλη κυρία που όταν της έλεγε ότι δεν είχε κάτι καλό να φορέσει στον γάμο του σπιτιού της ήταν ικανή να ανοίξει την ντουλάπα και να της χαρίσει κάποιο πανάκριβο μοντέλο που θα είχε ράψει ειδικά για αυτήν ένας σπουδαίος μοντελίστ…

Θυμάμαι τη Μελίνα που ήταν μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη για όλους και που το μόνο που ζητούσε ήταν να την αγαπάνε. Αυτό μόνο ήθελε. Η Μελίνα που μεγάλωσε μέσα στα πλούτη και που έζησε μια ζωή ζαλιστικής δόξας, το μόνο που ήθελε πραγματικά ήταν να την αγαπάνε, να της το δείχνουν και να της το λένε.

Φυσικά και ήθελε και να τη θαυμάζουν αλλά πιο πολύ ως γυναίκα, ως όμορφη, γοητευτική γυναίκα και όχι για όλα αυτά που είχε πετύχει τόσα χρόνια, όπως άλλωστε κάθε γυναίκα το θέλει και το χρειάζεται. Και ήταν πραγματικά εκεί, κάθε φορά που τη χρειαζόταν κάποιος δικός της άνθρωπος ή ακόμα και αν δεν ήταν τόσο δικός της άνθρωπος αλλά πραγματικά τη χρειαζόταν.

Θυμάμαι τη Μελίνα να μην έχει πει ποτέ κακό για κανέναν άνθρωπο, ακόμα και αν της είχε κάνει κακό. Ισως μόνο για έναν, εμένα, αλλά το έκανε τόσο χαριτωμένα και με χιούμορ που δεν «πιάνεται».

Θυμάμαι τη Μελίνα, όχι τη Μελίνα Μερκούρη αλλά τη Μελινάρα με αυτά τα τεράστια μάτια που έλαμπαν, το χαμόγελο που σε αιχμαλώτιζε και που για μια στιγμή χανόσουν στη ζεστασιά και την αγάπη της. Και τότε για μια στιγμή η παγκόσμια σουπερστάρ γινόταν Μελινάρα και όλα μεταμορφώνονταν…