Ποιον να πρωτοφωτίσει το έρμο το άγιο πνεύμα; Αμήχανο κι αυτό από την τόση παράνοια που επικρατεί στους ανθρώπους κρούει εντούτοις [πώς;] τον κώδωνα του κινδύνου για όλους, εδώ κυρίως, σε τούτη τη χώρα. Χώρα ευρωπαϊκή και χώρα χριστιανική -άντε να βγάλει άκρη κανείς. Και τι θα άλλαζε εάν αυτό το πνεύμα κατόρθωνε να εισχωρήσει στα ενδότερά μας; Τι είναι ακριβώς αυτό το πνεύμα; Συνείδηση, αγάπη, σωφροσύνη; Μα, αυτά μπορούμε και μόνοι μας να τα αποκτήσουμε, εάν βεβαίως συνομολογήσουμε ότι ζούμε σε δημοκρατικό καθεστώς και όχι σε ένα απέραντο ψυχιατρείο, όπου είναι δύσκολο να γίνουν διακριτοί υπάλληλοι, ψυχιατριζόμενοι, ιατροί και λοιποί περί την ίαση ρωπολόγοι.
Καλύτερη από τα Θεοφάνια φαίνεται κάποια αληθοφάνεια, η πιθανοφάνεια έστω, για μια ριζική μεταστροφή της σκέψης· να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε. Και η αρχή να γίνει από τους πολιτικούς της χώρας· να ακολουθήσουν δημοσιογράφοι και εκπαιδευτικοί [και ιστορικοί], όσοι με λίγα λόγια επιδρούν στη διαμόρφωση γνώμης, παιδείας αν δεν είναι κατανοητό. Το ότι οι δημοσιογράφοι έχουμε υποκαταστήσει την παιδεία κάνοντας μάλιστα χρήση μιας μπασταρδεμένης [αλλόκοτης] γλώσσας είναι κάτι οδυνηρό, διότι η γλώσσα παραπέμπει στον τρόπο σκέψης, δηλαδή σε μια απέραντη σύγχυση -να ξανασκεφτούμε πώς μπορούμε να το διορθώσουμε αυτό.
Καλεί, π.χ., δημοσιογράφος της κρατικής τηλοψίας βουλευτή του μεγαλύτερου κόμματος της κυβέρνησης και έτσι ξεκινάει: «Θα σας κάνω μία ερώτηση, δεν θέλω να σας φέρω σε δύσκολη θέση… Εάν θέλετε [δεν] απαντάτε». Γιατί τον καλείς τότε, εάν όχι για να τον φέρεις σε δύσκολη θέση; Για να πείτε χαζοχαρούμενα; Να τα πιείτε μήπως; Και γιατί τότε δεν τον καλείς στο σπίτι σου όπου θα μπορείτε ελεύθερα να κάνετε ό,τι κατεβάσει η κούτρα σας; Εκτός εάν είσαι εκεί να κάνεις δημόσιες σχέσεις για το κρατικό κανάλι -αλλά αυτό δεν είναι δημοσιογραφία, ή είναι μία νέα «δημοσιογραφία» η οποία ουδεμία σχέση έχει με τον λαό και την αλήθεια.
Πρέπει λοιπόν όλοι να φωτιστούμε, όλοι να επανεξετάσουμε τον ρόλο και το χρέος που έχουν τα επαγγέλματα, ειδικά εκείνα που σχετίζονται με την ελληνική γλώσσα-σκέψη. Οσα λιγότερα λέει κανείς τόσο καλύτερα είναι για τη σφαίρα της επικοινωνίας αλλά και για την ίδια τη γραμματική και το συντακτικό της καθεμέρας. Αρκετές φορές είναι προτιμότερη η σιωπή και τα νεύματα [όχι οι μορφασμοί], ένα απλό χαμόγελο μηνύει πολύ περισσότερα από τις γλοιώδεις «ευγένειες» που εκπέμπονται από προσωπεία σε καθημερινή βάση στα τηλεοπτικά κανάλια.
Φως λοιπόν. Περισσότερο φως ήθελε ο Γκαίτε την ώρα που ξεψυχούσε -πού να βρεθεί όμως μέσα σε τέτοια νοϊκά σκοτάδια που διαθέτουν οι εξουσίες [και αποδέχονται να ζουν εντός τους οι λαοί]; Μέσα σε μια αστραπή είδε ο νέος του Σολωμού το νόημα της ζωής του, την ώρα που τον κατασπάραζε το κήτος. Δεν χρειάζεται να είναι επουράνιο το φως, αρκεί και το δικό μας, εάν βέβαια καταφέρει να απελευθερωθεί από τα σκοτάδια των εξουσιών, είπαμε· ναι.
