Μεγάλο Σάββατο, απόγευμα. Αλλη μία φιέστα από αυτές που μάλλον μας είναι απαραίτητες για να μας δώσουν την ψευδαίσθηση της δύναμης και της περιβόητης «ταυτότητας». Το Αγιο Φως κι η επίσημη υποδοχή του.
Αλήθεια, γιατί το Αγιο Φως έχει ανάγκη από επισημότητες, αγήματα, τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, πολιτικούς, κόμματα, βρακοφόρους, φουστανελοφόρους και εθνικούς ύμνους; Τι παγίδες μάς στήνει διαρκώς η άγνοια και ο φόβος; Η κορύφωση της Εβδομάδας των Παθών του Ναζωραίου έρχεται με την Ανάσταση.
Αυτό σημαίνει ότι για να υπάρξει Ανάσταση πρέπει να προηγηθεί η Σταύρωση, ο πόνος, η δοκιμασία η ψυχική και στο τέλος ο θάνατος. Ολη αυτή η τέλεια στημένη «παράσταση» -και δεν βάζω τα εισαγωγικά για να μειώσω τη λέξη, αλλά για να την τονίσω- έχει νόημα μόνο όταν κατά κάποιον τρόπο γίνεται και προσωπική μας υπόθεση.
Δηλαδή η δοκιμασία έχει να κάνει με τον καθένα προσωπικά και με τη δική του ανάσταση. Να θυμίσω ότι η ανάσταση προϋπήρξε της επανάστασης και εμπεριέχεται σ’ αυτήν. Μαζί με την εποχή της άνοιξης, ξαναγεννιόμαστε, αν φυσικά το επιδιώξουμε. Ομως, θέλει και κόπο και τρόπο. Ταπεινοσύνη και αυτοκριτική.
Προσοχή! Δεν μιλώ για υποτέλεια και αυτομαστίγωμα. Το ενδιαφέρον είναι το κοίταγμα προς τα μέσα. Μόνο τότε θα είμαστε έτοιμοι για να συνυπάρξουμε με τους άλλους, τους αγνώστους, τους τρίτους, αλλιώς θα περιμένουμε την επόμενη άνοιξη για να χαζέψουμε παθητικά την άφιξη του Αγίου Φωτός παγιδευμένοι, ως συνήθως, σε συμβολισμούς και παράτες.
Η διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών στα σχολεία είναι κατά τη γνώμη μου ένα μεγάλο ζητούμενο, αλλά διδασκαλία κανονική, όχι μαρτυρολόγια, ημερομηνίες και σύμβολα που μας τρομάζουν.
-320x213.jpg)
