Της κακομοίρας βλέπουν να γίνεται στη διεθνή σκηνή έγκριτοι πολιτικοί αναλυτές έπειτα από την αναρρίχηση του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Πρόκειται για έναν απίθανο τύπο, υπερφίαλο, κροίσο, κοσμοπολίτη, ρατσιστή, σεξιστή, ομοφοβικό, μισαλλόδοξο, διχαστικό και ανερμάτιστο. Τα μισά επίθετα των λεξικών με αρνητικό νόημα του κολλάνε γάντι. Οι αποστροφές του κατά την προεκλογική περίοδο είναι ενδεικτικές της ποιότητος του ανδρός. Κατατρόπωσε την Κάρλι Φιορίνα, συνυποψήφιά του για το προεδρικό χρίσμα των Ρεπουμπλικανών, αναφέροντας: «Κοιτάξτε την. Θα ψήφιζε κανένας μια τέτοια μούρη;»
Ρακένδυτους, ναρκομανείς, εγκληματίες και βιαστές χαρακτηρίζει τους μετανάστες. «Θα χτίσω έναν μεγάλο τοίχο –κανένας δεν χτίζει τοίχους καλύτερα από μένα, πιστέψτε με– στα νότια σύνορά μας και θα κάνω το Μεξικό να πληρώσει γι’ αυτόν. Σημειώστε τα λόγια μου» ελεηνολόγησε σε ομιλία του. Διάνοιξε έτι περαιτέρω τη χαίνουσα πληγή της οπλοχρησίας στη χώρα του, τονίζοντας: «Νιώθω πολύ καλύτερα όταν οπλοφορώ». Τυγχάνει και μετριόφρων, τρομάρα του: «Το IQ μου είναι από τα υψηλότερα κι όλοι το γνωρίζετε. Σας παρακαλώ να μην αισθάνεσθε ηλίθιοι ή ανασφαλείς. Το λάθος δεν είναι δικό σας» κατακεραύνωσε τις άλλες τους οπαδούς του.
Απαράμιλλο φιλελληνισμό επιδεικνύει κατά καιρούς. Θεωρεί τη χώρα μας ντε φάκτο «προβληματική» και «χρεοκοπημένη» και νίπτει τας χείρας του για την τύχη της: «Δεν έχουμε καμία δουλειά εμείς με την Ελλάδα. Ας αφήσουμε τη Γερμανία να ασχοληθεί με το θέμα αυτό, που άλλωστε το γνωρίζει καλύτερα, ή ακόμα και τον Βλάντιμιρ Πούτιν». Αρκετοί πιστεύουν ότι θα εγκαταλείψει τα ακραία του παραληρήματα τώρα που μετακόμισε στον Λευκό Οίκο, όλοι παρά ταύτα συμφωνούν πως παραμένει ακροδεξιός και απρόβλεπτος. Ιδωμεν.
Μια κι είπα «της κακομοίρας», θυμήθηκα τον Μπακαλόγατο του Ντίνου Κατσουρίδη και τον συμπαθή πρωταγωνιστή του, τον Ζήκο. Καμιά σχέση με τον νέο πλανητάρχη. Χωριατόπαιδο απ’ το Καρπενήσι, φτωχαδάκι, κουτοπόνηρος, αφελής και τσαχπίνης, προσπαθεί να ενσωματωθεί στη μετεμφυλιακή Αθήνα, κάνοντας ανέξοδα τον καμπόσο. Ταυτισμένος με το «κατάστημα θροφίμων» του κυρ Παντελή, καθότι «’ποδιευθυντής», εκεί κοιμάται, εκεί εργάζεται, εκεί ζει. Αποτελεί τρόπον τινά την ψυχή του. Κι αυτό του δίνει το δικαίωμα να καταχεριάζει με θράσος τ’ αφεντικό για τις όποιες παρασπονδίες του. Ο αριστουργηματικός Χατζηχρήστος απογειώνει τον ρόλο, εκτοξεύοντας με καταιγιστικό ρυθμό ξεκαρδιστικές ατάκες. Τον βλέπεις και τον ξαναβλέπεις χωρίς να κουράζεσαι.
Περισσότερο κι απ’ τη μελλοντική πολιτεία του Τραμπ με τρομάζει, ωστόσο, το ότι ορισμένα θολωμένα μυαλά, άτομα με υγρασία εν κρανίω, που λογαριάζουν ως έγκλημα καθοσιώσεως οτιδήποτε δεν ευθυγραμμίζεται με τις αδιάλλακτες απόψεις τους, στήνουν εν έτει 2016 λαϊκά δικαστήρια, περνούν τον ανεκδιήγητο μπακαλόγατο από Ιερά Εξέταση μόνο και μόνο επειδή ενοχλούνται απ’ το γέλιο. Ιοβόλες ψυχές, εκτοξεύουν τοξίνες και φαρμάκι κατά των φανταστικών αντιπάλων τους, παραβλέποντας ότι δηλητηριάζουν πρωτίστως τον εαυτό τους και τον στενό τους περίγυρο. Οι πιο μακρινοί παθαίνουν οσημέραι μιθριδατισμό και τη σκαπουλάρουν. Τυχόν ομοιότητες με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι καθόλου μα καθόλου συμπτωματικές.
