Αναπτυξιακά

Δεν γουστάρω να κακοκαρδίσω τον Γιάννη, καίτοι το ζητάει ο οργανισμός του. «Αν τολμάς, γέμισε ένα από τα κατεβατά σου στην εφημερίδα μόνο με τη λέξη Ανάπτυξη. Αλλά, να σου πάει!» με προκάλεσε στο τηλέφωνο με το πιο πονηρό του υφάκι. Δεν συναθροίζεται προφανώς στους τακτικούς αναγνώστες της στήλης, ειδάλλως θα γνώριζε πως έχω υποπέσει κατά καιρούς σε χειρότερες απρέπειες. Ιδού λοιπόν: Ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη. Η ανάπτυξις, της αναπτύξεως, τη αναπτύξει, την ανάπτυξιν, ω ανάπτυξι. Ανάπτυξη για λίγους, ανάπτυξη για αρκετούς, ανάπτυξη για κάμποσους, ανάπτυξη για τους πολλούς, ανάπτυξη για όλους, ανάπτυξη για κανέναν. Ανάπτυξη. Ντιβέλοπμεντ, αγγλιστί. Σβιλούπο, στα ιταλιάνικα. Ρασβίτιε, στα ρωσικά. Γκελισμέ, τουρκιστί και αρτίκ βικάας στη λαοφιλέστερη γλώσσα της τιμώμενης χώρας της φετινής ΔΕΘ, τα Χίντι. Ανάπτυξι στίλβοντος ποδηλάτου, τουτέστιν, καταπώς τροχοδρόμησε την ποίηση ο Ανδρέας Εμπειρίκος.

Εκτός από τα συγγενή αίματα, τα οποία υδροδοτούν και λιπαίνουν τη σχέση μας, με τον δευτερότοκο γιο της θείας Φιλίππας με δένει παιδιόθεν σχέση φιλίας και αλληλοεκτίμησης. Αδυνατώ, ως εκ τούτου, να του χαλάσω τόσο ασήμαντα χατίρια. Μολονότι τυγχάνει αμετανόητος ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ, φρονώ πως η άφρων ειρωνεία του δεν απευθύνεται αποκλειστικά στη νεόκοπη κυβέρνηση. Διότι, καθώς υπαινίσσεται ενίοτε οινοβαρής, τα κόμματα που χάραξαν τις τύχες μας από το 1974 και εντεύθεν βύθισαν, ουδενός εξαιρουμένου, τον τόπο στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, επικαλούμενα διαρκώς ως δέλεαρ το αντίθετό της. Θα με βόλευε αφάνταστα να εκτελέσω πιστά την παραγγελιά του. Θα ξεπατίκωνα την επίμαχη λέξη τετρακόσιες τριάντα φορές «κόπι πάστε», που λέει μια ψυχή, κάνοντας μετά χαράς τη χάρη του Γιάννη και γλιτώνοντας κυριακάτικα από την πολύωρη βάσανο της σύνταξης αμφιλεγόμενων κειμένων.

Θα εμφανιζόμουν, ωστόσο, ακαταπόνητα φυγόπονος έναντι των ελαχίστων, οίτινες εξακολουθούν να διατρέχουν, έστω και διαγωνίως, τα πονήματά μου εξ αδικαιολογήτου μαζοχιστικής εμμονής. Από παραπλήσια επαγγελματική διαστροφή είπα να παρακολουθήσω προχθές την ομιλία του πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη, η οποία ομολογουμένως με εξέπληξε ευχάριστα. Εξηγούμαι: Η απότομη έλευση του φθινοπώρου διατάραξε τον κιρκαδιανό μου ρυθμό. Πέφτω για ύπνο πτώμα στην κούραση και δεν κλείνουν τα βλέφαρά μου μήτε με βαρούλκα. Γαρίδα παραμένει το μάτι μου, θωρώντας τα πλέον πληκτικά δελτία ειδήσεων και τις πιο σαχλές βιντεοκωμωδίες. Καταφεύγω στα ηρεμιστικά. Τζίφος. Με το που ανέβηκε στο βήμα του Βελλίδειου ο Κυριάκος, όμως, με τύλιξε αίφνης ο Μορφέας στα γλυκύτερα πέπλα του. Ονειρεμένη απόλαυση, επιτέλους. Ωσπου ξύπνησα στο τελικό χειροκρότημα και πού να ξανακοιμηθώ. Κάτι συμβαίνει με τους λογογράφους των πολιτικών μας ταγών. Χρησιμοποιούν μάλλον όλοι τους ίδιους, αμείβοντάς τους με ψιχία κατ’ αποκοπή, οπότε οι δόλιοι εμπλουτίζουν τα παλιά, τετριμμένα στιχάκια με τα καλολογικά στοιχεία του εκάστοτε ποιήματος, προκαλώντας στο ακροατήριο μακρόπνοα χασμουρητά μέχρι κράμπας σιαγόνων.