Ο Νώντας ξύπνησε στη νυφική κλίνη περί την ογδόη πρωινή της επαύριον. Το Ελβιράκι είχε επιστρέψει από το μαγαζί, όπου γνώρισε τρελές πιένες και σουξέ πάλι απόψε, και πατούσε στις μύτες για να μην τον ενοχλήσει. Ανοιξε νωχελικά το μάτι, προσπαθώντας να εξοικειωθεί με το νέο του περιβάλλον. Θυμόταν-δεν θυμόταν τα χθεσινά. Ανάπλαθε μέσες-άκρες στον νου του το γενικό περίγραμμα των γεγονότων, του διέφευγαν μολαταύτα καθοριστικές λεπτομέρειες. Ας όψεται η άγρια σούρα. Σκέφτηκε πως τελικά ίσως πίνει ακριβώς για ν’ απολαμβάνει τα διαλείμματα λήθης με τα οποία το αλκοόλ διχοτομεί τον χρόνο, κάνοντας υποφερτή την αμείλικτη συνοχή του.
Καθώς σάλευε πια για τα καλά, η τσαπερδόνα ανασήκωσε το σεντόνι και ξάπλωσε κολλώντας πάνω του, όπως στον βράχο ορθάνοιχτο στρείδι που αποκαλύπτει τα πολύτιμα μαργαριτάρια του. Λιγώθηκαν απ’ το μέλι, ο μήνας του οποίου μόλις ξεκινούσε για τους δυο, σκοπεύοντας να παραταθεί και στις υπόλοιπες σελίδες του ημερολογίου τούτης και της επόμενης χρονιάς. Η σχέση τους έμοιαζε γι’ αυτήν με διαρκή μαθητεία. Η πείρα του μετέτρεπε τα αδιέξοδα μονοπάτια της ζωής της σε κατάφωτες λεωφόρους και το νεανικό του μυαλό της άνοιγε καινούργιους ορίζοντες.
Διευρυνόταν κοντά του ο περιορισμένος κόσμος της. Είχε να πιάσει βιβλίο απ’ το Δημοτικό και όλως παραδόξως έπεσε με τα μούτρα στο διάβασμα, εντρυφώντας σε περιοχές του επιστητού που δεν υποψιαζόταν καν την ύπαρξή τους. Οι κουβέντες τους την προσγείωναν σε ολάνθιστους κήπους κι οι σιωπές τους την εξύψωναν σε ουτοπικές Εδέμ. Οσο για το σεξ, κάτσε καλά αδελφάκι. Επρόκειτο, φως φανάρι, για πενηντάρη που βάζει κάτω τέσσερις νταβραντισμένους εικοσιπεντάρηδες. Την ταξίδευε στο φεγγάρι και τ’ άστρα, κατά προτίμηση την Αφροδίτη – Αυγερινό κι Αποσπερίτη ταυτοχρόνως την ονομάζει ο λαός, αν εννοείτε. Η ενόρμηση των πιτσιρικάδων, με τους οποίους αρεσκόταν ώς τώρα να συνουσιάζεται, θύμιζε τη φούρια βιαστικών δρομέων που πασχίζουν να κόψουν με μανία το νήμα, καμαρώνοντας κατόπιν για τον έγκαιρο τερματισμό.
Αντιθέτως ο Νώντας κατείχε τα μυστικά του ρυθμού. Επιβράδυνε υπομονετικά, όποτε χρειαζόταν, λιπαίνοντας τις γόνιμες κοιλάδες του κορμιού της και την κρίσιμη στιγμή επιτάχυνε αριστοτεχνικά, οργώνοντας με έμπυρο άροτρο τις ασπαίρουσες εκτάσεις του. Ενσάρκωνε ανεπιφύλακτα το δημώδες ρητό: μαλλί βαμβάκι, ψωλή φαρμάκι. Σωστός ανεμοστρόβιλος και κυκλώνας. Η ενασχόλησή του με τον διαλογισμό και τη γιόγκα τον καθιστούσε ευέλικτο σαν λάστιχο. Περνούσε με άνεση τις γάμπες του πίσω απ’ τον αυχένα και την κοιτούσε κατεργάρικα, προκαλώντας τα ξεκαρδιστικά της γέλια. Επινοούσε τις πιο απίθανες ερωτικές στάσεις που πρόσθεταν αλατοπίπερο στις άκρως ηδονικές όσο και διασκεδαστικές περιπτύξεις τους. Πρώτη φορά οι οργασμοί της ξεχείλιζαν πνευματική πληρότητα.
Η έμφυτη ευγένειά του την έκανε να νιώθει αρχόντισσα. Απολύτως ισότιμη μ’ έναν ξεχωριστό άντρα, που διαισθανόταν πώς την ξεπερνά. Χανόταν δυο-τρεις μέρες κι εμφανιζόταν ξαφνικά, κρατώντας φιάλες με σπάνιο κρασί και μεζεδάκια ντελικατέσεν. Προετοίμαζε τις συναντήσεις τους και φερόταν κάθε φορά σαν να δίνει μια καλά προβαρισμένη παράσταση. Δεν εκδήλωναν κτητικές τάσεις κι η ζήλια δεν εμφιλοχωρούσε ανάμεσά τους. Τον αναζωογονούσαν η ευπροσηγορία κι ο ενθουσιασμός της. Το φλογερό της ταπεραμέντο τον πυρπολούσε ψυχή τε, πνεύματι και σώματι. Απελευθερωνόταν δίπλα της, κομμάτιαζε τις προσωπίδες κι άνοιγε διάπλατα τα φυλλοκάρδια του, φανερώνοντας τις πλέον απόκρυφες πτυχές τους. Καταλάβαινε εκείνη πως κατά βάθος παραμένει παιδί και παρά τη διαφορά ηλικίας ανέλαβε μετά χαράς τον ρόλο της προστατευτικής μάνας. (Συνεχίζεται)
