Τυπικά παράτυπα

Μολονότι ουδέποτε οι εφημερίδες προσφέρονταν πασπαλισμένες με σουσάμι, επί συναπτές δεκαετίες στοίχιζαν όσο ένα κουλούρι· αρτοσκεύασμα το οποίο αποτελεί ώς τις μέρες μας το φθηνότερο εδώδιμο. Επρόκειτο για κατ’ εξοχήν λαϊκά έντυπα που ο καθένας προμηθευόταν έναντι πενιχρού αντιτίμου. Είχα την τύχη να μυηθώ από παιδί στην ανάγνωση, ξεφυλλίζοντας τα θρυλικά φύλλα τεράστιου σχήματος, που εξέλιπαν οριστικά παρ’ ημίν περί τα μέσα του ’80, για χάρη των πολύφερνων ταμπλόιντ.

Περιορίζονταν στις οκτώ μόλις σελίδες –δεκαέξι μικρού σχήματος, πά’ να πει– κι αν έκτακτες εξελίξεις επέβαλλαν αύξηση της ύλης αραιά και πού, διατυμπάνιζαν τη διαφορά με κατακόκκινους ξύλινους χαρακτήρες δίπλα στον λογότυπο. «Σήμερα δέκα σελίδες» και σπανιότερα «δώδεκα». Εκτός από την τσουρούτικη θεματογραφία, τη χαμηλή τιμή δικαιολογούσε και η πρωτόγονη ποιότητα της εκτύπωσης. Οφειλες να καθαρίσεις με νέφτι δάχτυλα και παλάμες μπας και σβηστούν τα μελάνια, τελειώνοντας το διάβασμα, ενώ έτριβες και ξανάτριβες τα ρούχα με Τάιντ για να αφαιρεθεί η μαυρίλα.

Ειδυλλιακές εποχές. Αντίκρισα αργότερα σε αστικά καταστήματα των Ινδιών πατέντα, ασύλληπτη στα άμαθα μάτια μου, που έκανε άλλοτε θραύση, καθώς εξακρίβωσα, και στα κεντρικά καφενεία μας. Η ράχη της εφημερίδας εφάρμοζε ανάμεσα σε δυο παράλληλους πήχες που στηρίζονταν σε ελαφριά, ευκόλως μετακινούμενη ξύλινη βάση, την οποία οι καθήμενοι πελάτες τοποθετούσαν στο ύψος του προσώπου τους. Φορούσαν κατόπιν λεπτά χειρόκτια ίσαμε τους αγκώνες, σαν τα ψευτομάνικα των παλιών λογιστών, εντρυφώντας στις ειδήσεις της ημέρας, τυπωμένες στα εξωτικά αλφάβητα χίντι, ορντού, ταμίλ ή μαλαγιάλαμ.

Συμμετείχα με θέρμη στη μυσταγωγία, όποτε έβρισκα εκδόσεις στα αγγλικά. Ο ελληνικός Τύπος έπαψε να ξεβάφει με τον καιρό. Απέκτησε χρώμα, πλουραλισμό, πληθώρα σελίδων, υπερπληθωρισμό ύλης και κοστίζει πια πολλαπλάσια απ’ τα κουλούρια. «Τα έντυπα και τα βιβλία της Αριστεράς ήταν επικίνδυνα. Επρεπε να είχες κουράγιο για να τα αγοράσεις και πάντα κάτι διακινδύνευες» θυμάται ο Περικλής Κοροβέσης στο άρθρο του «Αριστερά: από το “Καπνισμένο τσουκάλι” στον καπνιστό σολομό» («Εφ.Συν.» 16/6/18). Εφευγες απ’ το περίπτερο με την «Αυγή» διπλωμένη σε άλλο έντυπο, πράγμα που σημαίνει ότι περίσσευαν χρήματα και για τα δυο. Καταντήσαμε στα άγονα τα χρόνια τής πρωτοδεύτερη φορά Αριστεράς να θεωρούνται είδος πολυτελείας οι εφημερίδες. Η ίδια επιδεικνύει επιπροσθέτως παθολογική δυσανεξία απέναντι στην ελεύθερη έκφραση.

Αμοραλιστές διευθυντές φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ κατακεραύνωσαν με ιδιότυπη εξουσιαστική μπέσα, κανονική ομερτά, τον Περικλή επειδή τολμά να περνά από ψιλό κόσκινο τον βίο και την πολιτεία του εθνοσωτήριου γκοβέρνου. Οποιος του ασκεί έστω και ψήγματα κριτικής χαρακτηρίζεται μίσθαρνο σκοτεινών κύκλων. Τους ενοχλεί πρωτίστως η σάτιρα – κάτι ξέρω. Αυτοπροσώπως ο ΘΑλέξης αποκήρυξε δημοσίως γελοιογραφία (Τάσος Αναστασίου, «Αυγή») που έντυνε τον Σόιμπλε με στολή ναζί, κάτι που δεν διανοήθηκε να πράξει ούτε χαμηλόβαθμος Γερμανός αξιωματούχος, όταν ο Ερντογάν απειλούσε με θερμό διπλωματικό επεισόδιο για παρόμοια υπόθεση. Δαιμονοποιώντας, όμως, ώς και σκίτσα, στήνεις στο επόμενο καρέ τη δημοκρατία στο απόσπασμα.