Σημειώσεις από το πουθενά

1. Τα νησιά που κολυμπήσαμε, μεθύσαμε, φωτογραφήσαμε, ερωτευτήκαμε, χωρίσαμε, πέθαναν. Κανονικά πρέπει να τα επισκεπτόμαστε πλέον με μαύρη κορδέλα στο μπράτσο. Ακρίβεια, υπερανάπτυξη, μαζικότητα τα διέλυσαν. Το βαθύ φθινόπωρο, όπου κάποια εξ αυτών έχει νόημα να πας, δεν μπορείς να πας. Οπότε τα ονειρευόμαστε, όπως τους προσφιλείς τεθνεώτες.

2. Τα ζητήματα με τους γονείς μας (όσοι έχουν) τα λύνουμε ή δεν τα λύνουμε όταν είναι ακμαίοι (πράγμα δύσκολο). Εκ των υστέρων, ο χρόνος όλα τα μαυρίζει ή τα επιχρωματίζει. Καλές οι ιαματικές μνήμες, καλύτερη η ανατομική ακρίβεια.

3. Ούτε αυτά που λες, ούτε αυτά που σκέφτεσαι και δεν λες, ούτε αυτά που θυμάσαι, ούτε αυτά που ξεχνάς –αυτά που αγνοείς ενώ τα ξέρεις σαν το χνότο σου.

4. Η Αθήνα είναι πλέον μια αβίωτη πόλη. Οσες αναπάντεχες όψεις της κι αν φωτίσουμε ή επινοήσουμε, η καθημερινότητά της είναι σκληρή. Ειδικά αν είσαι φτωχός, μόνος, ηλικιωμένος ή άτομο με ειδικές ανάγκες. Ωραίες οι αυτομυθολογίες που στήνουμε για τον μικρόκοσμό μας, αλλά αν πλησιάσεις την πρωτεύουσα με γυμνά χέρια είναι αφιλόξενη και εχθρική – για την ακρίβεια: σου χυμάει.

5. To να προτιμάς τα φθαρμένα (και φροντισμένα) ακριβά και αξιόπιστα πράγματα, τα οποία εντέλει προεκτείνουν τον χρόνο από τα παράφορα καινούργια πράγματα, του κουτιού που λένε, αλλά φτηνά και αναλώσιμα, τα πάρε κόσμε να (μην) έχεις, αυτά που στην τελική ευτελίζουν τον χρόνο, κατά βάθος επικυρώνουν, ταυτόχρονα, μια πρακτική, αισθητική και ηθική στάση ζωής.

6. Στο τέλος όλα τα αρχεία (οικογενειακά, ταξιδιωτικά, ερωτικά, αναγνωστικά, φωτογραφικά, χωρισμών και αποχωρισμών) καταλήγουν σε ιατρικά αρχεία.