Πίσω, στην πατρίδα της μνήμης. Κάποιες φορές το έχεις ανάγκη. Ολοι μας το έχουμε ανάγκη κάποτε να παλιννοστούμε στην πατρίδα της μνήμης.
Είτε για να παίρνουμε δύναμη για τη συνέχεια, είτε να συνεχίζουμε την πορεία συντηρώντας γέφυρες που μας συνδέουν με το παρελθόν που βεβαιώνει πως υπήρξαμε: παιδιά και έφηβοι, νέοι με ορμές, ανησυχίες και όρεξη για πολλά και ακόμα περισσότερα. Που συνεχίζουμε, ευτυχώς, να τα θυμόμαστε ακόμα, να μην τα ξεχνάμε και, όποτε μας δίνεται η ευκαιρία, να τα επισκεπτόμαστε, φορώντας τα καλά μας, και να συνομιλούμε μαζί τους.
Ετυχε. Απλώς έτυχε. Συνέπεσε. Την ώρα που η Σουηδική Ακαδημία «καταζητούσε» τον Μπομπ Ντίλαν, για να του επιδώσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας (αυτό κι αν δεν είναι rock επεισόδιο, και μάλιστα hard rock∙ πολλούς ενόχλησε, εμένα καθόλου∙ το rock είναι από τα γεννοφάσκια του μία διαρκής πρόκληση∙ κάποιος πρέπει, πότε πότε, αυτό να το υπενθυμίζει, να το φρεσκάρει), την ίδια ώρα παρακολουθούσα, στο Οπερα της οδού (άλλη μία σύμπτωση!) Ακαδημίας, τα άλλα ιερά τέρατα της γενιάς μου, τα παιδιά από το Λίβερπουλ:
Ενα ντοκιμαντέρ για τους Beatles, φετινή παραγωγή: «The Beatles: Eight Days a Week – The Touring Years», του Ρον Χάουαρντ. «Λίγο νοσταλγικό, πολύ διασκεδαστικό και κεφάτο», το δίνει, επιγραμματικά, η παρουσίαση στις επιλογές.
Για μένα ήταν κάτι πολύ πολύ περισσότερο. Ηταν η ζωή μου, η ζωή μας σε ανακεφαλαίωση: ένα στιγμιότυπο έβλεπα, δέκα κεφάλαια της ζωής μας θυμόμουν∙ προπαντός τους απόντες. Μέσα σ’ αυτούς, εννοείται, και ο δολοφονημένος Τζον Λένον και ο πρόωρα χαμένος Τζορτζ Χάρισον, τα δύο από τα τέσσερα μέλη του ανεξίτηλου, ακόμα και τώρα, μουσικού γκρουπ.
Ρωτήθηκε, στο ντοκιμαντέρ, ο Πολ Μακάρτνεϋ, ποια θέση νομίζει πως έχουν οι Beatles στην εξέλιξη του πολιτισμού. «Πολιτισμός;», απόρησε. «Θα αστειεύεστε! Ενα ωραίο αστείο ήταν!».
