Αν και εδώ, στο διαβόητο –και από άποψη διεθνούς δικαίου, σε πόλεμο ή σε ειρήνη, ανύπαρκτο– «ζήτημα Τσάμηδων», που πάνε πάλι να ανακινήσουν οι γείτονες απ’ τα βορειοδυτικά, και μάλιστα διά στομάτων πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών τους (χθεσινή «Εφ.Συν.», ανήμερα επίσκεψης του Ελληνα υπουργού των Εξωτερικών στα Τίρανα), σ’ αυτό ειδικά το θέμα θα ταίριαζε γάντι η λαϊκή, αθυρόστομη παροιμία «μάθανε πως…, πλακώσανε και οι…»…
Αλλά έχε χάρη… η πολιτική ορθότης, το άτιμο το politically correct, που μας πατάει σαν βόιδαρος τη γλώσσα («βους επί γλώσση μέγας βέβηκεν», Αισχύλου «Αγαμέμνων»). Συζητούσαμε τις προάλλες σε φιλικό σπίτι, και ο λόγος το ’φερε σε πρόσωπο, όχι από τα δημόσια, που η συμπεριφορά του σε κάποιο ζήτημα ήταν απ’ αυτές που προ pc (προ politically correct) τη λέγαμε «γύφτικη».
Ο νεότερος της παρέας, νέα γενιά, παιδί τινός εξ ημών, «νέα σχολή», μόλις άκουσε για τα καμώματα του τύπου, που ήταν για φτύσιμο, ενστικτωδώς αναφώνησε: «Ρε τον παλιο…», τον συγκράτησε όμως το pc και πρόσθεσε «…τσιγκάνο!». «Σιγά, ρε παιδί, μην τον πούμε και “παλιορόμ”! Πες τον “παλιόγυφτο” να το φχαριστηθείς!», είπα.
O Ουμπέρτο Εκο, που μας άφησε τον Φεβρουάριο, παρατήρησε κάποτε για την πολιτική ορθότητα ότι πάει να γίνει νέας μορφής φονταμενταλισμός. Δέχομαι την ταξικότητα, τον σεξισμό και άπειρα άλλα πολιτικά, κοινωνικά, ρατσιστικά συνδηλούμενα και συμφραζόμενα στη γλώσσα (ούτε ψυχρό ούτε αδιάφορο «εργαλείο» είναι η γλώσσα∙ τσακίζει κόκαλα!). Αλλά, νομίζω, τη μεγαλύτερη ζημιά στο καλό την κάνει η υπερβολική προσήλωση∙ θα την ονόμαζα «τυπολατρία του καλού». Υπερβολική δόση…
Οσο για το «ζήτημα Τσάμηδων/Τσαμουριάς», στις… μετασεισμικές δονήσεις από το Ανατολικό Ζήτημα (πάνω από ενάμιση αιώνα), οι Βαλκάνιοι, παιδευόμαστε με… νηπιακούς μεγαλοϊδεατισμούς. Οσο πιο στριμόκωλα τα πράγματα, τόσο περισσότερο μεγαλοπιανόμαστε. Πού θα πάει, κάποτε θα ενηλικιωθούμε…
