«Είκοσι πρόθυμα… κοράκια στο “κουφάρι” της Λιβύης» επιγραφόταν, στην προχθεσινή «Εφ.Συν.», δημοσίευμα του Γιώργου Τσιάρα με υπέρτιτλο: «Ετοιμάζεται διεθνής παρέμβαση στην ακυβέρνητη Λιβύη».
Συναντήθηκαν, λέει, τη Δευτέρα στη Βιέννη, υπουργοί Εξωτερικών από είκοσι χώρες, κυρίως από Ευρώπη και Βόρεια Αφρική, με πρώτες σε «πλειοδοσία» τις ΗΠΑ, Γαλλία, Βρετανία και Ιταλία (αποστάσεις κράτησε ο Γερμανός υπουργός), «πρόθυμες» να βοηθήσουν με πολεμικό εξοπλισμό στρατιωτικές μονάδες και στρατιωτικούς συμβούλους ένα ομοίωμα λιβυκής κυβέρνησης, που λέγεται «κυβέρνηση Εθνικής Συναίνεσης», που ούτε και η ίδια ξέρει ποιοι την απαρτίζουν, εδρεύει στην Τυνησία και στη Λιβύη η εξουσία της δεν αρκεί ούτε για διορισμό κλητήρα.
Στο μεταξύ, στη Λιβύη λύνουν και δένουν οι φύλαρχοι, οι ποικιλώνυμες συμμορίες και τα διάφορα (γιατί πλέον είμαι πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται για ένα…) «ισλαμικά κράτη».
Τι να πει κανείς; Αυτό που έχω ξαναπεί, παλαιότερα, στην «Ελευθεροτυπία», μετέπειτα στην «Εφ.Συν.»: Σπείρανε, όλοι αυτοί οι τώρα «πρόθυμοι», ανέμους και θερίζουν θύελλες.
Θώπευσαν και ενθάρρυναν αυτό το ιδιότυπο κράμα ισλαμο-αράβων δικτατόρων, προερχόμενοι από τον στρατό οι περισσότεροι, αλλά και με οικογενειακές παραδόσεις φυλάρχων, όπως ο Μοαμάρ Καντάφι στη Λιβύη ή ο Σαντάμ Χουσεΐν στο Ιράκ, και τώρα, δέκα χρόνια μετά Σαντάμ στο Ιράκ, πέντε χρόνια μετά Καντάφι στη Λιβύη, η ανθρωπότητα πλέον πληρώνει βαρύτατο τίμημα, σε αστάθεια, μετανάστευση και προσφυγιά, από τη βίαιη ανατροπή τους.
Τόσο αποτροπιαστικά βίαιη (απαγχονισμός σαν λιντσάρισμα του Σαντάμ, λιντσάρισμα σαν απαγχονισμός του Καντάφι), που δεν περιποιεί και ιδιαίτερη τιμή στον άνθρωπο, ακόμα κι όταν πρόκειται για πτώση τυράννων!
Τρέχουν τώρα να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα, αυτά που οι ίδιοι προκάλεσαν διαταράσσοντας καθεστώτα εκ γενετής ευαίσθητα που ισορροπούσαν, ακριβώς, από τυράννους-φυλάρχους στην κόψη του ξυραφιού! Τρεις βομβιστικές επιθέσεις προχθές στη Βαγδάτη: 63 νεκροί, πάνω από 140 τραυματίες. Εγκλημα κατ’ εξακολούθηση! Αμετανόητοι…
