Κυριακή πρωί. Ψύχρα και ο καιρός μια να γελάει, μια να θυμώνει. «Είπε πως μετά το μεσημέρι θα συννεφιάσει. Μπορεί και να βρέξει», αποφάνθηκε, με άνεση μετεωρολόγου, μεσήλιξ χειμερινή λουομένη, καθώς ενεδύετο το μαγιό της. Η πλάκα είναι ότι όχι μόνο έπεσε μέσα στην πρόβλεψη. Αλλά, ξεγελασμένος από μια πρόσκαιρη λιακάδα, άπλωσα δυο ρούχα στη βεράντα να χαρούνε τον ήλιο, βγήκα για μια δουλίτσα και, επιστρέφοντας, βρήκα τα ρούχα… ναυάγιο.
Πάντα είχαν τον θαυμασμό μου οι χειμερινοί κολυμβητές, ακόμα και το ομώνυμο μουσικό συγκρότημα! Η ωραία τρέλα τους ανέκαθεν με συνάρπαζε. Ισως επειδή, παρ’ όλο που θα το ’θελα, δεν μπόρεσα ποτέ να τους φτάσω και να τους μοιάσω. Σ’ αυτή τη φοβερή κόντρα τους, την αναμέτρηση, με το ψύχος της θαλάσσης. Αυτής της υπέροχης, λιμπιστικής ακόμα και στη φουρτούνα, αττικής θάλασσας, του Σαρωνικού. Που σημαίνει αυτό ακριβώς που αποτύπωσε ο Γουσταύος Κουρμπέ στον διάσημο πίνακά του «Η Προέλευση του Κόσμου». Διότι, σύμφωνα με τα λεξικά της αρχαίας, σάρων θα πει: λάγνος, αλλά και γυναικείο αιδοίο.
Του Σαρωνικού, που κατά τα Φάληρα, χαϊδεύει την Αθήνα, από γεννησιμιού της, με την αύρα της θάλασσας και την κάνει πόλη παραθαλάσσια (που είναι και το δείχνει, άλλο αν οι σημερινοί Αθηναίοι –οι πιο πολλοί– έχουν βουλιάξει στη στεριά). Μια παραλία που ξεδιπλώνεται σε φλοίσβους, μπάτηδες και ζέφυρους∙ όλα τα ωφέλιμα αερικά που μαλάκωναν και μέρωναν τα άγρια καλοκαίρια της Αθήνας.
Και που μετά, οι Αθηναίοι περασμένων εποχών τα κάνανε κέντρα διασκέδασης («στα θαλασσινά μπαράκια/ μπύρες και καλαμαράκια»): Φλοίσβος, Μπάτης και Ζέφυρος. Και πιο μετά, εμείς οι νεότεροι, τα κάναμε στάσεις του τραμ. Να ’χουμε να λέμε στους εγγονούς μας πως ναι, μα τη θεά Αθηνά, η Αθήνα είναι πόλη παραθαλάσσια, και κανείς να μη μας πιστεύει…
-320x213.jpg)
