«Πάρε με στο τηλέφωνο, λιγάκι να τα πούμε/ Και δώσ’ μου ένα ραντεβού για να συναντηθούμε…». Αυτή την παλιά επιτυχία του Μανώλη Χιώτη με τη Μαίρη Λίντα, αλλά χωρίς το… αίτημα για ραντεβού, μου θύμισε η πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία του Ελληνα υπουργού των Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη (υπουργός κατ’ απονομήν Μητσοτάκη κι αυτός. ένας από τους πολλούς) με τον Ιρανό ομόλογό του Αμπάς Αραγτσί, με θέμα την ασφάλεια των πλοίων ελληνικής σημαίας και των πληρωμάτων τους που είναι εγκλωβισμένα στα Στενά του Ορμούζ.
Επαναλαμβάνω: τηλεφώνημα «χωρίς το αίτημα του ραντεβού». Διότι –υπόθεση εργασίας κάνουμε– ανάλογο ραντεβού μπορεί και να σήμαινε – λέμε τώρα…– αλλαγή της εξωτερικής μας πολιτικής, τόσο στην εύφλεκτη, αυτές τις ώρες, περιοχή της Μέσης Ανατολής, όσο και γενικά. Ισως και επιστροφή της τακτικής και στρατηγικής της ελληνικής διπλωματίας σε χρόνους παρελθόντες, του Κωνσταντίνου Καραμανλή για παράδειγμα ή του Ανδρέα Παπανδρέου και πάντως προ του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Δεν αποκλείεται μάλιστα, σε μία τέτοια αναβάθμιση της ελληνικής διπλωματίας, σήμερα, αυτές τις ώρες που με πρωτοβουλία του Πακιστάν –και παρά το έμπρακτο, διά των όπλων, σαμποτάζ του Ισραήλ– είναι σε εξέλιξη η συνδιάσκεψη στο Ισλαμαμπάντ ως προσπάθεια αποκλιμάκωσης της έντασης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ο κ. Γεραπετρίτης να ήταν ο εκπρόσωπος, ως διαμεσολαβητής, της πέμπτης χώρας μεταξύ των τεσσάρων που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία: Πακιστάν, Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Αίγυπτος. Με το επιπλέον δε πλεονέκτημα της Ελλάδας, ότι αυτό το διάστημα μετέχει, ως μη μόνιμο μέλος, στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Αντ’ αυτών, σήμερα στην Ελευσίνα, παρουσία του υπουργού Ναυτιλίας Βασίλη Κικίλια, πραγματοποιείται άσκηση Λιμενικού για «αντιμετώπιση περιστατικού θαλάσσιας ρύπανσης», στην ουσία πρόκειται για ευρεία ναυτική επιχείρηση ετοιμότητας, στο απευκταίο ενδεχόμενο ότι η χώρα μας ενδέχεται να δεχτεί πλήγμα «εχθρικό». Παρά την υπόμνηση του κ. Γεραπετρίτη στον κ. Αραγτσί ότι «η Ελλάδα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως εχθρική χώρα». Εκαστος, όπως νομίζει…
