Εβλεπα στις 22 Μαΐου το ρεπορτάζ του Αρη Χατζηγεωργίου στη «Συντακτών»: «Ακροάσεις εν κρυπτώ για τα τρένα – Μυστικοπάθεια από τη ΡΑΣ (Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων) γύρω από το γραπτό υπόμνημα που κατέθεσε η Hellenic Train για την πυραντοχή των καθισμάτων στα τρένα», τόσο για το φονικό τρένο των Τεμπών, όσο και για τα δρομολογημένα (όσα λειτουργούν) σήμερα, για την ασφάλεια των επιβατών, όσοι εμπιστεύονται σήμερα το, κάποτε, πιο φιλικό μεταφορικό μέσο -άλλοι καιροί τότε…
Χώρια του ότι -όπως παρατηρεί ο συνάδελφος- η ΡΑΣ είναι υποχρεωμένη να κοινοποιεί τις αποφάσεις της, να τις αναρτά και στο διαδίκτυο (ψιλά γράμματα θα πεις… εδώ ο κόσμος χάνεται, οι Ισραηλινοί «Μπαρμπαρόσες» κάνουν ρεσάλτα και αιχμαλωτίζουν άμαχους ανθρωπιστές, αιχμαλωτίζουν την ανθρωπιά δηλαδή), βγαίνει και η ΡΑΣ (όχι η πρόεδρός της, η ΡΑΣ απροσώπως, η Αρχή… Ε, ρε Οργουελ, βιάστηκες μου φαίνεται…) και ζητάει «από όλους να σεβαστούν την Αρχή (έτσι, με κεφαλαίο, να ξεχωρίζει από την αρχή του… τέλους) και να την εμπιστευτούν στην υλοποίηση του ρόλου της».
Ποια υλοποίηση, ποιου ρόλου, δεν εννοήσαμε επακριβώς, αλλά ας πάει και αυτό στο… παράβυστο, που αν του βάλουμε κεφαλαίο: Παράβυστον ήταν το δικαστήριο των Ενδεκα της Αθήνας που δίκαζε στυγερά εγκλήματα (λέμε τώρα… παρεμπιπτόντως). Ομως καμιά φορά παίζουν και το ονόματα το ρόλο τους. Διότι η πρόεδρος της ΡΑΣ (που δεν εμφανίζεται στην ανακοίνωση της… Αρχής) ονομάζεται Γεωργία Αϋφαντοπούλου και ταλαντεύομαι ετυμολογικώς μεταξύ του υφαίνω και του εξυφαίνω. Καθώς ενθυμούμαι ότι ο αρχιδήμιος της Μακρονήσου έφερε το προσιδιάζον επώνυμο… Σκαλούμπακας και ο πρόεδρος στρατοδικείου επί χούντας, Δουμπόγιας!
Επίσης το παράβυστο, από το παρά και βύω, σημαίνει και παρατρυπώνω, χώνομαι. Βρήκα κι ένα πολύ ταιριαστό στην περίπτωση αρχαίο ρήμα: παρεισερπύζω: σέρνομαι και τρυπώνω. Οπως έλεγε ο Βουτσάς, εκείνο το αξέχαστο: «Τρουπώνω εγώ; Ε, άμα τρουπώνω εγώ, άσε με, αμόλησέ με…».
