Δεν είναι και το πιο ευχάριστο να ζεις 46 χρόνια σε απόσταση αναπνοής από μια… μαύρη τρύπα. Να βλέπεις τη… μαύρη τρύπα με τα ίδια σου τα μάτια μια Τετάρτη και την Παρασκευή, 16.1.26 να διαβάζεις στη «Συντακτών» τον Αρη Χατζηγεωργίου: «Σιγή για τη… μαύρη τρύπα στο Παγκράτι – Με κομμένη την ανάσα όλη η περιοχή, καθώς απομένουν ακόμα 300 μέτρα σήραγγας» (του μετροπόντικα, της γραμμής 4, που ξεκίνησε από την Καισαριανή και τραβάει για τον Ευαγγελισμό).
Η εγγύτητα με την καθίζηση είναι οφθαλμοφανής: Το… συμβάν σημειώθηκε στη συμβολή των οδών Βασ. Γεωργίου (παλιά απόπειρα, επί δημαρχίας Μπέη, να μετονομαστεί σε Αλέξανδρου Παπαναστασίου, «πατέρα» της Δημοκρατίας, την κατάπιε… μαύρη τρύπα υπολειμμάτων παλαιών καθεστώτων), Ιοφώντος και Φορμίωνος, έμπροσθεν φούρνου. Και το συγκρότημα των πολυκατοικιών, όπου και η κατοικία μας, είναι στο διαγωνίως απέναντι τετράγωνο, Βασ. Γεωργίου, Ιοφώντος, Εργοτίμου και Αστυδάμαντος. Ενώ τον φούρνο εγκαινίασε το 1969 ο πεθερός μου και τον πούλησε το 1991.
Η θέση, ονομάζεται Βρυσάκι, από την εποχή που μεγάλο μέρος της Αθήνας υδροδοτούνταν από δημόσιες βρύσες, που πολλές αντλούσαν από επιτόπια νερά (πιθανή αιτία του «πηγαδιού» που «κατάπιε» την κολόνα και…) απορίας άξιο, πώς και οι κατασκευαστές του μετρό αγνοούσαν τη συγκεκριμένη εδαφομορφία και την, ακόμα πιο συγκεκριμένη (γιατί κάπου διάβασα για «φερτά υλικά»), ότι όλες οι κατηφορικές λεωφόροι από συνοικίες στα πρανή του Υμηττού ήταν χείμαρροι (πρόλαβα κάποιους, μπαζωμένους πια εδώ και χρόνια, από το 1971 που ζω στο Παγκράτι) που καταλήγανε στον Ιλισό άρα ασταθή εδάφη φόρα παρτίδα…
Τώρα, αν η… μαύρη τρύπα, όπως παρατηρεί ο συνάδελφος, «καταπίνει προθέσεις πανηγυρισμού της κυβέρνησης για το μεγαλύτερο δημόσιο έργο», με τελετές εγκαινίων κ.λπ. επί τη ολοκληρώσει τμήματος του έργου (βλέπε και εκλογές!), τόσο το χειρότερο για μας, τους… παροικούντες. Μόνο που πλησίον της… μαύρης τρύπας είναι και το πολιτικό γραφείο του πρωθυπουργού!..
