Σκάκι μπορεί να παίζει όποιος (νομίζει ότι ξέρει και) θέλει. Μόνο που κάθε παιχνίδι, εφόσον ολοκληρωθεί, καταλήγει, σταθερά, σε ένα από τρία ενδεχόμενα: νίκη (του ενός παίκτη), νίκη (του ετέρου), ισοπαλία (αμφοτέρων). Στο «πολιτικό σκάκι» τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Πέρασε να μιλάμε για «πολιτικό σκάκι» και «πολιτική σκακιέρα», μόνο και μόνο επειδή το σκάκι κατατάσσεται (αυτή είναι και η μόνη «συγγένειά» του με την πολιτική) στα παιχνίδια στρατηγικής. Από κει και πέρα το σκάκι-παιχνίδι και το «πολιτικό σκάκι» τα χωρίζει άβυσσος.
Περιορίζομαι σε τέσσερις, νομίζω βασικές, από τις πολλές διαφορές. Πρώτον, αντίθετα με το σκάκι-παιχνίδι, στο «πολιτικό σκάκι» δεν είναι κανονισμένο ούτε ξεκάθαρο ποιος κάνει την πρώτη κίνηση.
Δεύτερον, ένα παιχνίδι στο «πολιτικό σκάκι» ουδέποτε ολοκληρώνεται. Τρίτον, στο «πολιτικό σκάκι» δεν υπάρχει ισοπαλία, παρότι ποικίλες σκοπιμότητες επιβάλλουν, συχνά, να δοθεί (στην κοινή γνώμη) αυτή η εντύπωση.
Τέταρτον –και σημαντικότερο– στο «πολιτικό σκάκι» υπάρχει ενδεχόμενο να μην αναδειχθεί νικητής, όχι από ισοπαλία, αλλά επειδή και οι δύο αντίπαλοι θα ηττηθούν. Πιστεύω, δε, πως αν διατρέξουμε τα κρίσιμα στην Ιστορία παιχνίδια «πολιτικού σκακιού», θα δούμε πως οι χαμένοι είναι απείρως περισσότεροι από τους κερδισμένους!
Διότι (αυτό, όχι σαν διαφορά, αλλά σαν υποσημείωση) οι ζημιές και τα κέρδη από το «πολιτικό σκάκι» μπορεί να εκτιμηθούν μετά από πολλά, συχνά και πάρα πολλά, χρόνια.
Τώρα, τι σκάκι πάει να παίξει ο Ερντογάν σε Συρία και Μέση Ανατολή, με «διπλά», «τριπλά» ή «πολλαπλά» μέτωπα (στη σκακιστική ορολογία, βαριάντες), θα σας γελάσω. Νομίζω πάντως (δυστυχώς ενθαρρύνεται και… άνωθεν) ότι πάει να παίξει σκάκι γκραν μετρ με κατάρτιση αρχάριου. Στη γλώσσα μας θα λέγαμε ότι… μεγαλοπιάνεται.
Ο Καβάφης θα του προσήπτε… υπεροψία και μέθη, όπως του Δαρείου. Οχι πως ο Πούτιν είναι καλύτερος! Ομως προέρχεται από σκακιστική σχολή μεγάλων πρωταθλητών…
-320x213.jpg)
