Καταρχάς, δεν ήταν τρεις. Μεταξύ μας, ποτέ δεν υπήρξε καμία από τις γνωστές τριάδες – ούτε καν οι Τρεις Σωματοφύλακες δεν ήταν τόσοι, είχαν και τον Ντ’ Αρτανιάν στο παρεάκι. Ούτε το Τρίο Στούτζες ήταν τρίο: από έξι ηθοποιούς αποτελούνταν, με δύο ως τους βασικούς της κωμικής αυτής εξάδας, που έλεγε πως είναι τρίο. Δεν βγαίνει, μανούλα μου, αλλιώς: Δεν μπορεί να γυρίζεις 190 (!) ταινίες, έστω και μικρού μήκους, σε ένα διάστημα πενήντα χρόνων (1923-1970) μόνο με τρεις ηθοποιούς. Ενας να γριπιαστεί, άλλος να πάθει ψυχολογικό, παράλλος να πεθάνει – πρέπει να έχεις εναλλακτικές.
Το ίδιο και με τους Σωματοφύλακες: έχει ήδη τελειώσει ο Μεσαίωνας τον 17ο αιώνα και δεν ήταν εύκολο να βρεις λεφτά, δεν πά’ να ’σουν κόμης ή ιππότης. Οπότε για να κάνουν μια εκστρατεία στο πλευρό του βασιλιά της Γαλλίας ενάντια σε μια πόλη με προτεστάντες (βλέπεις, η θρησκευτική επανάσταση στην Ευρώπη προηγήθηκε της πολιτικής/ταξικής, γιατί τέτοια κωθώνια είμαστε οι Ευρωπαίοι), οι τρεις Σωματοφύλακες χρειάζονταν κι έναν τέταρτο μπας και μαζέψουν τα χρειαζούμενα: ο Αθως εξασφάλισε χρήματα από κρυφές πηγές (έχουν και οι Γάλλοι τα «κρυφά» τους – δεν έχουμε μόνο εμείς τον Φραπόγα(λ)λό μας), ο Αραμις από κάτι ερωμένες, ο Πόθος αναγκάστηκε να υποκύψει στις ορέξεις της συζύγου ενός μίζερου ηλικιωμένου δικηγόρου και ο Ντ’ Αρτανιάν να ενεχυριάσει ένα διαμάντι, που του δόθηκε από τη Βασίλισσα. Οι άλλοι από κρυφές γκόμενες, ο μικρός διαμάντι σού λέει – γι’ αυτό χρειάζεται πάντα ένας ακόμα. Τρεις δεν είναι ποτέ αρκετοί.
Το ίδιο και με τους Μάγους. Τρία ήταν μεν τα δώρα, αλλά οι Μάγοι ήταν περσότεροι. Μπορεί και δώδεκα – αλλά τα δώρα τρία. Οχι σαν σήμερα, που βρίσκει το κάθε μικροαστό μούλικο απ’ τον Αϊ-Βασίλη και καλά δεκάδες πλαστικές αηδίες που θα χαλάσουν σε μια βδομάδα και θα κάνουν εκατονταετίες για να αποσυντεθούν (500 χρόνια χρειάζεται ένα πλαστικό κουτί για να αποσυντεθεί πλήρως – φαντάσου πόσο θέλει «Το κομμωτήριο της Μπάρμπι» ή το «Συνεργείο του Μπομπ του Μάστορα»!). Τότε, δεν πά’ να ’ταν δώδεκα και δεκαπέντε οι νονοί – τα δώρα τρία και πολλά τού ήταν.
Φυσικά «νονοί» ήταν του Χριστούλη οι Τρεις Μάγοι, που ήταν δώδεκα – αφού αυτοί τον αναγνώρισαν ως Μεσσία. Και φυσικά κάθε «μεσσίας» χρειάζεται να παραλάβει το χρίσμα από τον Νονό – του Ιησούλη έδωκαν Χρυσό, Σμύρνα (μύρο δηλαδή) και Λιβάνι. Το πρώτο ως ένδειξη της βασιλικής ιδιότητας (δεν ήταν χαζοί: αργοπεθαίνει, σου λέει, ο Ηρώδης, ας τα ’χουμε καλά και με την αντιπολίτευση, δεν ξέρεις ποτέ, μπορεί να ’ρθει και αυτή στα πράγματα). Δεν ήταν τόσο ένδειξη πλούτου ο χρυσός, όσο νομιμοποίηση εξουσίας.
Γι’ αυτό και δεν χάνεις ποτέ σαν επενδύσεις σε χρυσό – γιατί και θεός αν είσαι, τη νομιμοποίησή σου τη θέλεις. Πόσο μάλλον οι δικοί μας θνητοί, θνητότατοι (κι ας θεωρούν το αντίθετο) ολιγάρχες. Το δεύτερο ήταν ένδειξη θνητότητας. Μεταξύ μας, δεν ήταν και πολύ ευγενικό να πάνε Σμύρνα: να κοιλοπονάει η άλλη το νόθο πάνω σ’ ένα γαϊδούρι για ώρες, να γεννοβολάει δίχως βοήθεια ανάμεσα σε βόδια και μουλάρια, πάνω σε άχυρο, δίχως καν τους στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής και να σου φέρνουν Σμύρνα – πάμε καλά; Για να σου «πουν» πως αυτό το καχεκτικό που έβγαλες με χίλια βάσανα από μέσα σου θα πεθάνει και μάλιστα βασανιστικά; Μάγοι και σοφοί, δεν λέω, αλλά από τακτ ούτε καν! Αν και κάτι μου λέει πως θα ’κανε δουλίτσα η ρητίνη – δεν μύριζε δα και μύρο ο στάβλος, πριν κάψουν το μύρο. Οσο για το Λιβάνι, ε αυτό πια προσφέρεται μόνο σε θεούς. Ηταν κι ελαφρύ βέβαια, δεν μπορούσαν να κουβαλάνε τεράστια δώρα στην έρημο. Βέβαια, δυο πάνες και κάνα ζιπουνάκι δεν θα κακόπεφτε, αλλά μας έφαγαν οι συμβολισμοί, βλέπεις.
Από συμβολισμό σε συμβολισμό το πάμε μέχρι τα σήμερα. Από τριάδα σε τριάδα. Εγώ πάντως ξέρω πως τρία, με σιγουριά (σφραγίδα, βουλοκέρι, χαρτόσημο) είναι μονάχα τα τρία κακά της μοίρας μου!
-320x213.png)
