Είναι και κάποιες λεπτομέρειες…

Δεν λέμε για τα μεγάλα γεγονότα: το έγκλημα στα Τέμπη, για παράδειγμα, ή το σκάνδαλο Novartis, την αποσάθρωση στο σύστημα υγείας, τα πάθη της παιδείας, τη διαφάνεια στις δημόσιες επενδύσεις, τις απευθείας αναθέσεις, τα predator(s) των παρακολουθήσεων, την ασφάλεια και το εμπρόθεσμο των δημόσιων έργων, την εξωτερική πολιτική, την άμυνα και τους εξοπλισμούς, τη χειραγώγηση της δικαιοσύνης, τον έλεγχο των (πολλών) μέσων ενημέρωσης διά της μεθόδου… αντιπαροχής, την ακρίβεια, τη στέγη, τους μισθούς και τις συντάξεις, τις δημόσιες συγκοινωνίες και τα αντιπλημμυρικά… τα τόσα και τόσα θέματα και άλλα τόσα προβλήματα που απασχολούν, διαιωνιζόμενα, τη χώρα και τους πολίτες της. Είναι κάποιες λεπτομέρειες που κυρίως δείχνουν, στο κάπως… αθόρυβο και… αθέατο, πού και πώς βαδίζει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, κατά πού μας πάει και για πού τραβάμε…

Απουσιάζοντας από το κέντρο (των γεγονότων) εδώ και καιρό, είπα να ρίξω μια ματιά στα πρωτοσέλιδα, μέσω ίντερνετ, της Μεγάλης Πέμπτης, ώστε με την επιστροφή μου να είμαι στοιχειωδώς ενήμερος. Είδα λοιπόν πρώτο θέμα στη «Ναυτεμπορική» (που δεν τη λες και αντιπολιτευόμενη) ότι η Ελλάδα (διά της παρούσης κυβερνήσεως…) δέχτηκε «κόκκινη κάρτα» από την Ε.Ε. διότι δεν έχει ενσωματώσει στο εθνικό δίκαιο ευρωπαϊκή οδηγία –νόμος πλέον από 1ης Ιανουαρίου, άρα υποχρεωτική, με παρεπόμενες ποινές υπερημερίας– ευνοϊκή για μικρομεσαίες επιχειρήσεις («χαϊδεμένα παιδιά», υποτίθεται, αλλά στα λόγια και προ εκλογών…) που συναλλάσσονται εντός της Ε.Ε. με ποσά που δεν υπερβαίνουν τα 100.000 ευρώ· που, εκτός άλλων, δεν επιβαρύνονται με ΦΠΑ.

Ε, και; Δεχτήκαμε την πρώτη όχληση, προειδοποιητικά, Δεκέμβριο. Απαντήσαμε (η κυβέρνηση) θετικά. Σε επόμενη όχληση, 23/2, απαντήσαμε ότι θα… προσαρμοστούμε οπωσδήποτε μες στην άνοιξη. Στην τρίτη όχληση (και φαρμακερή, διότι έπεσε η πρώτη «καμπάνα») μεταθέσαμε το «οπωσδήποτε» (16/4) για 1η Ιουλίου και… έχει ο θεός. Διότι άλλο τι λέμε κι άλλο τι κάνουμε εντέλει. Λίγα ακόμα αύριο…