Θα μπορούσε ο τίτλος να είναι «Ιδια μέρα, ίδιο μέρος, ίδια ώρα». «Πρώτα και πάνω απ’ όλα άνθρωποι» έγραφα την Παρασκευή, για ένα παιδί της προσφυγιάς, τον 17χρονο Ασλάν από τη Δαμασκό, που πέρασε τη σκληρή δοκιμασία της φυγής από τη Δαμασκό στη Λέσβο παρέα με τη σκυλίτσα του, τη Ρόουζ, «επειδή την αγαπούσε», όπως είπε, όταν τον ρώτησαν. Αλλά στο ίδιο φύλλο και στην ίδια σελίδα δημοσιεύονταν δύο ειδήσεις από τη «σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού». Γιατί έτσι είναι ο κόσμος, έτσι είμαστε οι άνθρωποι: έχουμε τις φωτεινές στιγμές μας, έχουμε και τα μαύρα σκοτάδια μας. «Είμαι το ίδιο υποψήφιος για του σύμπαντος τον θρόνο και για χειροπέδες» γράφει κάπου ο Μαγιακόφσκι.
Δύο παιδιά, δύο 14χρονοι, σημειώνει η πρώτη είδηση, σε χωριό της Κεφαλονιάς, έβαλαν φωτιά σε σκύλο και το δόλιο το ζωντανό έτρεχε στο χωριό σκούζοντας φλεγόμενο. «Πρώτη φορά», επισημαίνει στο ρεπορτάζ ο γραμματέας της φιλοζωικής οργάνωσης που βοήθησε το κακοποιημένο ζώο, «στην Κεφαλονιά, υπεύθυνοι για κακοποίηση ζώων (σημ. τα δύο παιδιά και οι γονείς τους) οδηγούνται στη Δικαιοσύνη, με αυτόπτες μάρτυρες να καταθέτουν». Στη δεύτερη είδηση, σε αγροτική περιοχή της Νέας Ζίχνης Σερρών, 56χρονος, με κυνηγετικό όπλο (που κατείχε παράνομα), πυροβόλησε και σκότωσε σκύλο που (όχι πως έχει σημασία, πάντως) δεν ήταν αδέσποτος.
Προσωπικά, θεωρώ τον 56χρονο «καμένο χαρτί»∙ ό,τι ήτανε να γίνει, έγινε! Ομως οι δύο 14χρονοι θέλω να πιστεύω πως είναι ακόμα «άκαυτοι» και πως η κοινωνία, η μικρή, του χωριού τους και η μεγάλη, της πολιτείας και των θεσμών, δεν θα πρέπει να δείξει στα δύο παιδιά ανάλογη σκληρότητα με αυτήν που τα ίδια επέδειξαν. Κοινωνίες που δεν προβληματίζονται από ακραία δείγματα βίας, μάλιστα παιδικής, είναι προβληματικές οι ίδιες. Εύκολα αποφασίζουν και καταδικάζουν άνθρωποι που δύσκολα σκέφτονται…
