Είπα χθες να ξεφύγω κάπως από τα συνήθη αίσχη των ημερών, είχα και άσχημο ύπνο από πόνο εμβολίου κορονοϊού, κι έτσι, κατά τις εφτά το πρωί, αντί του καθημερινού Υμηττού, ξεκίνησα μια μικρή αθηναϊκή περιήγηση: Παγκράτι – Ακρόπολη – Φιλοπάππου – Θησείο – Κεραμεικός – Γκάζι, επιστροφή με μετρό. Εκανα δηλαδή μια επίγεια διαδρομή στην Ιστορία, μία ώρα και ένα τέταρτο, περίπου έξι χιλιόμετρα, και επέστρεψα με υπόγεια μονοκοντυλιά ταχύτητας· δυο διαφορετικοί κόσμοι: η άκρα βραδύτης της πεζοπορίας και η άκρα ταχύτης του μετρό· αν το δούμε και μεταφορικά: το φως και το σκότος, το τελευταίο, με μάσκες προστασίας από κάποια πανδημία.
Ο κυνικός Αντισθένης πρέσβευε: «Αρχή παιδεύσεως, ονομάτων επίσκεψις». Στη δική μου περίπτωση φρονώ ως αρχή παιδεύσεως την ονομάτων και τόπων επίσκεψη. Αυτή την, έως ανεπανάληπτη, δυνατότητα σου δίνει μία περιήγηση: την άμεση επαφή με τον τόπο, την Ιστορία του ή τις πρόσθετες γνώσεις διά της Ιστορίας του, όπως την αφηγούνται, φέρ’ ειπείν, οι πινακίδες σε οδούς και πλατείες:
Τέσσερα ονόματα βασιλέων/βασιλισσών της νεότερης Ιστορίας: Γεώργιος Β΄, Κωνσταντίνος Α΄, Ολγα, Αμαλία· πόσοι συνειρμοί δεν γεννιούνται περπατώντας τους! Πύλη Αδριανού· άλλη Ιστορία αυτή: ρωμαϊκό όριο αρχαίας και νέας πόλης. Διονυσίου Αρεοπαγίτου: Ακρόπολη δεξιά, Μουσείο της Ακρόπολης αριστερά, και τι να πρωτοπείς· από τις μετόπες του Φειδία μέχρι τα κλεμμένα του Ελγίνου και τα τσιμεντωμένα της Μενδώνη.
Μικρή στάση απέναντι από το Ηρώδειο: «Μερόπειον» γηροκομείο (οικογενειακή υπόθεση! Μερόπη ήταν η μάνα μου, με δυο Μερόπες ανιψιές μου!), η παρακείμενη, διακριτική, Αγία Σοφία της Πλάκας και, ολοζώντανη μετά το απόβροχο, η πλαϊνή μεγάλη και ολάνθιστη γαζία, να φιλτράρει τη γενική δυσοσμία των ημερών με το λεπτό της άρωμα· τουλάχιστον στην Αθήνα δεν νομίζω να υπάρχει φυτό με διαρκέστερη ανθοφορία: άνοιξη με φθινόπωρο! Στάθηκα και τυχερός. Η δυνατή βροχή με πέτυχε μπαίνοντας στο σπίτι!
