Λίγο περισσότερο είχε κάνει ο Κολόμβος!

Ταλαιπωρία στην επιστροφή από ΗΠΑ. 5.00 μ.μ. της Κυριακής, ώρα Σικάγου, στο αεροδρόμιο. Καθυστέρηση σχεδόν δυο ώρες· προγραμματισμένη αναχώρηση 7.30. Φύγαμε 9.10. Μόνο κάποια στιγμή ανακοίνωσε ο πιλότος της Αιρ Φρανς, γύρω στις 8.15, ότι είμαστε από σειρά προτεραιότητας στην 20ή θέση. Αυτό ενώ στις ΗΠΑ έχουν προτεραιότητα οι υπερατλαντικές πτήσεις βρέξει-χιονίσει. Φαίνεται ότι την Κυριακή, στο αεροδρόμιο του Σικάγου και έβρεξε και χιόνισε και έπεσε χαλάζι και, ίσως, όλη η πολιτεία του Ιλινόις μετανάστευε σε άλλη ήπειρο.

Εν πάση περιπτώσει, στο αεροδρόμιο «Ντε Γκολ» του Παρισιού, ίσα που προλάβαμε –τον είδαμε εισερχόμενο– τον τελευταίο επιβάτη της τελευταίας πτήσης προς «Ελ. Βενιζέλος». Από λάθος πληροφορίες [στους τέσσερις που ρωτήσαμε, μας έδωσαν λάθος πληροφορία οι… πέντε], λίγο ακόμα και θα χάναμε και την τελευταία πτήση προς Φρανκφούρτη. Για καλή μας τύχη προσφέρθηκε και κυριολεκτικά μας πήρε από το χέρι και μας πέρασε από μυστήριους δρόμους του «Ντε Γκολ» πανέμορφη μουλάτη συνοδός εδάφους.

Μπήκαμε τελευταίοι επιβάτες στην πτήση για Φρανκφούρτη. Οπου επίσης τελευταίοι, με τη βοήθεια ευγενούς και πρόθυμου Γερμανού [που μας ευχήθηκε και «Καλό ταξίντι»] και πολυταξιδεμένου συμπατριώτη [που ήταν βέβαιος ότι είχαμε ξαναβρεθεί οι δυο μας μεταξύ Δαμασκού και Αμάν και δεν με πίστεψε όταν του είπα ότι δεν έχω πατήσει σε κείνα τα μέρη ούτε στον ύπνο μου!] πήραμε, πάλι τρέχοντας [καταρρίψαμε κάθε… αεροδρομικό ρεκόρ ταχύτητας το Κυριακοδεύτερο· ομοίως και ρεκόρ στριπτίζ, φάγαμε τέτοιο γδυσίδι που έχασα ζωστήρα λόγω μεταλλικής αγκράφας!], το τελευταίο της δικής μας Ετζίαν [εξαιρετικά περιποιητική] για το δικό μας «Ελ. Βενιζέλος», 10.00 το βράδυ πια της Δευτέρας.

Μερικές ώρες περισσότερο –αλλά στην αντίθετη κατεύθυνση– είχε κάνει τότε ο… Κολόμβος.