ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Πέτρος Μανταίος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ετοίμαζε σάλτσα μανιτάρια, άγρια πηλιορείτικα δικής του συγκομιδής, ο Μάουρο, άνοιξε κάπου την οθόνη του υπολογιστή του. «Δες αυτό!» είπε και επέστρεψε στην κουζίνα, μην αρπάξουν τα μανιτάρια που τα τσιγάριζε. Ετσι μου άνοιξε την πόρτα στον για πολλούς κορυφαίο λυρικό ποιητή της Ιταλίας, τον Τζάκομο Λεοπάρντι (1798-1837), με το, ίσως, πιο γνωστό ποίημά του, το «Απειρο»:

«Ανέκαθεν μου ήταν αγαπητός αυτός ο έρημος/ λόφος κι αυτός ο φράχτης που από ένα μεγάλο/ τμήμα του μακρινού ορίζοντα τη θέα μου αποκρύβει./ Καθισμένος όμως εδώ κι ατενίζοντας απέραντα/ διαστήματα πέρα απ’ αυτόν, απόκοσμη σιωπή/ και βαθύτατη ηρεμία δημιουργώ με τις σκέψεις μου,/ όπου ως εκ θαύματος δεν χάνομαι κι ο ίδιος. Μόλις/ ακούω τον άνεμο να βουίζει ανάμεσα στα φυτά,/ εκείνη την άφατη σιωπή με αυτό το θρόισμα/ συγκρίνω: κι αναπολώ την αιωνιότητα, τις περασμένες/ εποχές και τους ζωντανούς ρυθμούς του παρόντος,/ με τον εφήμερο θόρυβό τους. Ετσι, σε αυτήν/ την απεραντοσύνη πνίγεται η σκέψη μου: και μου είναι/ ευχάριστο να ναυαγώ μέσα σ’ αυτή τη θάλασσα».

Δέκα χρόνια νεότερος του Βύρωνα, γεννημένος ίδια χρονιά με τον Σολωμό και αποβιώσας ίδιο έτος με τον Πούσκιν –έτσι σαν χρονικά ορόσημα ποιητικών καταβολών και προβολών· εποχή της μεγάλης έξαρσης του ρομαντισμού– ο Λεοπάρντι, φιλάσθενος εκ γενετής και με τρεις έρωτες ανεόρταστους (του Δημόκριτου η λέξη, εδώ με τη σημασία του χωρίς ανταπόκριση), ένιωθε εξόριστος στον κόσμο, που ο ίδιος ονόμαζε «τάφο των ζωντανών» και ασχολήθηκε, εκτός από την ποίηση, με την επιστήμη, τη φιλολογία και τη φιλοσοφία, αφήνοντας συγγραφικές παρακαταθήκες, όπου κυρίως στιγμάτιζε την ηθική, διανοητική και πολιτική παρακμή, αντιτάσσοντας τον σκεπτικισμό, την ειρωνεία και την αφοσίωση στην Τέχνη.