Τι μπορεί να σημαίνει η ένδειξη: Επάγγελμα παλαιοπώλης; Η σκέψη πάει στον Καμπούρογλου. Αυτός πρώτος επιτίμησε την αρχαιοπληξία (1852-1942) και επιχείρησε να αναδείξει την παλαιότητα. Αυτός πρώτος φώτισε ιστορώντας τους σκοτεινούς αιώνες της Αθήνας.
Και τι σημαίνει επάγγελμα; Προφανώς, κάποια ενασχόληση προς βιοπορισμό. Μια πρόχειρη ματιά σε διασημότητες και πώς βιοπορίστηκαν: Ο Σαβαρέν, πρωθιερέας της γαστρονομίας, ήταν δικηγόρος. Ο Σπινόζα, μέγας ανατροπέας της φιλοσοφικής τάξης, τρόχιζε φακούς. Ο Τσέχοφ, παρέμεινε μέχρι τέλους γιατρός, ευσυνείδητος. Ο Ρουσό βιοποριζόταν ως μουσικός. Ο Πεσόα ήταν διεκπεραιωτής εμπορικής αλληλογραφίας. Ο Κοραής, γιατρός, όπως και ο Καποδίστριας. Ο Σεφέρης, διπλωμάτης. Τόσοι και τόσοι… επαγγελματίες του άλλου και του αλλού…
«Ο αγαπητός κ. Θ. Κ. Μίντζας» [τίτλος αφιερωματικού λευκώματος] ήταν κατ’ επάγγελμα παλαιοπώλης, αλλά του άλλου και του αλλού. Πρωτοπόρος; Το λιγότερο. Γεννήθηκε στην Πάτρα (1934-1954). Εζησε και σπούδασε Νομικά στην Μπολόνια (1955-1963). Εκεί, στην Ιταλία, πήρε το βάπτισμα του καλού και του ωραίου. Ερωτεύτηκε με πάθος το παλιό (αντικείμενο) και την παλαιότητα (συναίσθηση και συνείδηση). Μελέτησε το αποτύπωμα του παλιού στον χρόνο, τη διάρκεια, αλλά και το πέρασμά του στο παρόν, ως μοτίβου διακοσμητικού, αλλά και στοιχείου χρήσης με λεπτές χειρουργικές επεμβάσεις.
Με αυτή τη σκευή έρχεται στην Αθήνα σαν πολεμιστής του παλιού, στρατοπεδεύει στο 22 και στο 24 της Πινδάρου (1969-1999) και επί τριάντα χρόνια αναστατώνει τον χώρο του παλιού (ελληνικού) επίπλου και της αντίκας. Εζησε ακόμα 13 χρόνια μηδέποτε αποκλίνων της θρησκείας του ωραίου δι’ όλων των αισθήσεων· ήταν και σπουδαίος μάγειρας! Τον τίμησαν με το λεύκωμα οι φίλοι του Γιώργος Παναγόπουλος και Ελένη Μαρτίνου, έκδοση Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα. Παρουσιάστηκε την περασμένη Τρίτη, σε ατμόσφαιρα εμπνευσμένη από τον Θόδωρο Μίντζα· ένα ευεργετικό λουτρό αισθητικής!
