Οσα δεν βάνει ο νους, συμβαίνουν

Ηταν, παλιά, μια στήλη (νομίζω στον παλιό «Ταχυδρόμο») με τη ρουμπρίκα (επιγραφή): «Απίστευτα και όμως αληθινά». Τότε ήταν αληθινά, αν και απίστευτα, τώρα τα απίστευτα είναι αληθινά. Πήρα αφορμή από απίστευτο γεγονός που συνέβη παραμονές νέου έτους και το σχολίασε «πολιτικό παρασκήνιο» της «Εφ.Συν.» (31/12): Παιδάκια του Συλλόγου Συνδρόμου Down Βορείου Ελλάδος είπαν τα κάλαντα στον πρωθυπουργό, φωτογραφήθηκαν μαζί του, ως είθισται, και ο… απίστευτος αχρείος (ο ηπιότερος χαρακτηρισμός που μπορώ να χρησιμοποιήσω) αναδημοσίευσε στο twitter του τη φωτογραφία με τη… μεγαλοφυούς ηλιθιότητας (πάλι δεν βρίσκω ηπιότερο χαρακτηρισμό) λεζάντα: «Ο Τσίπρας με τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ».

Το «παρασκήνιο» (Κ.ΖΑΦ.) εμφανίζει τον δράστη ως «γνωστός λογαριασμός (έτσι λέγονται αυτά στη γλώσσα του twitter: λογαριασμοί) με ψευδώνυμο που στηρίζει ενεργά τη Ν.Δ.», το δε είδος ως «τον πιο χυδαίο, ρατσιστικό λόγο». Το σχόλιο βέβαια «κατέβηκε», «μετά την κατακραυγή από πλήθος διαδικτυακών χρηστών», αλλά ο τύπος «συνέχισε να το υπερασπίζεται κάνοντας λόγο για κομματική προπαγάνδα του ΣΥΡΙΖΑ». Εδώ ακριβώς έγκειται και το πρόβλημα. Οχι ότι στηρίζει όποιο κόμμα στηρίζει (ηλιθίους, δόξα τω θεώ, έχουν όλα τα κόμματα). Αλλά ότι το μέγεθος της βλακείας του είναι τόσο που ακόμα και μετά την κατακραυγή επέμεινε στο «δίκιο» του.

Εδώ φτάσαμε. Στο μη περαιτέρω. Λες πως φτάσαμε στο τελευταίο σκαλοπάτι του κακού και πως ήρθε η ώρα, σιγά σιγά, να ξαναπάρουμε τον ανήφορο, και σου σκάει ένα twitter (αυτή η απίστευτη ευχέρεια δημόσιου αυνανισμού, έστω και ψευδωνύμως) που να τρέχεις και να μη φτάνεις. Και δεν είναι ένα και δυο, που να πάρει η ευχή, τα απίστευτα στον καιρό μας. Δεν προλαβαίνεις να τα μετράς!