Χωρίς εσάς, για σας!

Να ’ταν μια, να ’ταν δυο καλά θα ’ταν. Ελα, όμως, που σχεδόν καθ’ εκάστην και αργία αναπολώ εκείνες τις φωτεινές, ανέμελες μέρες, που ευθύνη είχα μόνο για το πιο γόνατο θα ξανατσακίσω στο κυνηγητό. Αλλος με τάιζε, άλλος με έντυνε, άλλος αγχωνόταν κιόλας για το πώς θα καταντήσω σαν μεγαλώσω, άλλος ενδιαφερόταν για τη μόρφωση και την εκπαίδευσή μου. Κι εγώ, αραχτή, στη συννεφένια μου κοσμάρα…

Μέχρι που η συννεφένια έγινε συννεφιασμένη. Μέχρι, δηλαδή, που ήρθε ο κόσμος τ’ ανάσκελα. Πλέον, εγώ ήμουν υπεύθυνη για όλα. Πλέον, εγώ έπρεπε να με μεγαλώσω. Αντε, λοιπόν, φτου κι απ’ την αρχή… Και κει που έχεις φάει τα μούτρα σου και έχεις πάθει και έχεις (αν έχεις) μάθει και λες πως πια «ορίζεις εαυτόν!», έρχεται ο Τζιτζικώστας και ο κάθε Τζιτζικώστας και σου διαλύει τα πάντα. Με τη βοήθεια της Coca-Cola 3E (!) θα φτιάξει λέει στη Θεσσαλονίκη Ζωολογικό Κήπο.

Οχι για περίθαλψη άγριων ζώων, όπως έχουν προτείνει τοπικές οργανώσεις πολιτών, αλλά «στα πρότυπα του Κήπου των Σπάτων Αττικής». Κι όλα αυτά με «ιδιωτική συμμετοχή», χωρίς να ρωτήσει κανέναν!

Ιδρωσαν να με αναστήσουν, ίδρωσα να με μεγαλώσω και θα αποφασίζουν αυτοί «πρωτοβουλία ιδιωτών»; Και μπορεί το παραπάνω να είναι ίσως ένα απλοϊκό παράδειγμα για κάποιους, για μένα όμως είναι ενδεικτικό του δερβέναγα που έρχεται πάνω στα κεφάλια μας… Για μας, χωρίς εμάς; Σόρι κιόλας, μα δεν θα πάρω!