Πουλματζής που με είδε να ανηφορίζω τον Υμηττό περπατώντας και, μετά, να κατηφορίζω τρέχοντας, «Πόσω χρονώ είσαι;» με ρώτησε με έκδηλο θαυμασμό. «Επιτρέπονται οι ερωτήσεις!» απάντησα και συνέχισα να τρέχω. «Αν το μπορούσαμε κι εμείς αυτό…», τον άκουσα να λέει πίσω μου, περίλυπος. Ομως τα είχε τα κιλάκια του, κι ας ήταν-δεν ήταν πενηντάρης.
Η ατάκα τώρα «Επιτρέπονται οι ερωτήσεις» που είπα στον πουλματζή δεν ήταν δική μου, ήταν κινηματογραφική. Από παλιά γαλλική ταινία της εποχής που ήμασταν πιο νέοι και πιο σινεφίλ και πιο ευγενικοί με τους πουλματζήδες και λιγότερο ευέξαπτοι και λιγότερο γκρινιάρηδες. Την έλεγε ο Τρεντινιάν, ανακριτής ή επιθεωρητής, σε αστυνομική ταινία. Είχε τη μανία να σαπουνίζει, κάθε τρεις και λίγο, τα χέρια του. «Γιατί το κάνεις;», απορούσαν οι περίεργοι. «Επιτρέπονται οι ερωτήσεις», απαντούσε.
Υπάρχουν πολλοί που ξέρουν απέξω ατάκες από το σινεμά, ελληνικό και ξένο. Είναι ένα είδος παιχνίδι μνήμης, διαγωνιστικό: κερδίζεις-χάνεις. Γνώρισα κάποτε ένα δίδυμο τέτοιων ατακαδόρων, αχτύπητο. Καλεσμένος του φίλου συνθέτη Βασίλη Δημητρίου (28 Απριλίου έκλεισε τρία χρόνια απουσίας) παρακολουθούσα, στα προσφυγικά της Καισαριανής, γυρίσματα του σίριαλ «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» του Κώστα Κουτσομύτη (φίλος επίσης, απών ομοίως).
Σε διάλειμμα γυρισμάτων καθόμαστε πεντέξι σε ταβερνάκι της πλατείας και οι δύο πρωταγωνιστές, ο Γιώργος Νινιός και ο Κώστας Αρζόγλου, έδωσαν ένα απίθανο ρεσιτάλ με ατάκες από τον κινηματογράφο, εναλλάξ, ο ένας αμολούσε την ατάκα και ο άλλος απαντούσε ακαριαία: τίτλος και σκηνοθέτης.
Εμεινα ενεός, ενώ έμενα Παγκράτι (ανέκδοτο είναι αυτό, αλλά δεν το λέω γιατί είναι σόκιν και τα σόκιν μού είπε ο γιατρός να τα αποφεύγω στην ηλικία μου). Του είπα κι εγώ: Επιτρέπονται οι ερωτήσεις…
